Adhyaya 66

অধ্যায় ৬৬ত কোৱা হৈছে যে সীতাৰ বন-ত্যাগৰ পিছত বাল্মীকিৰ আশ্ৰমত লালিত কুশ আৰু লৱক বেদ, ধনুৰ্বিদ্যা আৰু সংগীতত শিক্ষিত কৰা হয়। তেওঁলোকে ৰামায়ণ গীত-পাঠত খ্যাতি লাভ কৰে, আৰু তেওঁলোকৰ আবৃত্তিয়ে বৰুণ আৰু লোকপালসকলকো মুগ্ধ কৰে। বৰুণ আদি দেৱতাই সীতাৰ পবিত্ৰতাৰ ধৰ্মীয় সমৰ্থন প্ৰকাশ কৰি, সীতাক পুনৰ সন্মানসহ স্থাপন কৰিবলৈ আহ্বান জনায়। বাল্মীকিৰ নিৰ্দেশত ৰামে লক্ষ্মণক সীতা আৰু পুত্ৰদ্বয়ক আনিবলৈ পঠিয়ায়। লক্ষ্মণ অনুতাপসহ আশ্ৰমত উপস্থিত হয়; সীতাই শোক আৰু সততাৰ সৈতে উত্তৰ দি পুত্ৰদ্বয়ক পিতৃৰ সন্মান কৰিবলৈ পঠায়, কিন্তু নিজে তপস্যাত স্থিৰ থাকিবলৈ সংকল্প কৰে। ৰাজসভাত দুয়ো বালকে ৰামায়ণ গায়; ৰামে তেওঁলোকক চিনে। শেষত বাত্স্যায়নে সুধে—বাল্মীকিয়ে কেতিয়া আৰু কিয় ৰামায়ণ ৰচনা কৰিলে—ইয়াৰ দ্বাৰা ক্ৰৌঞ্চ-পক্ষীৰ ঘটনা আৰু ব্ৰহ্মা/সৰস্বতীৰ প্ৰেৰণা-প্ৰসঙ্গ আৰম্ভ হয়।