Adhyaya 59

জাহ্নৱী (গঙ্গা) পাৰ হৈ লক্ষ্মণে ৰামৰ আদেশ অনুসৰি সীতাক ভয়ংকৰ অৰণ্যলৈ লৈ যায়। কাঁইটৰ আঘাত, দাৱানল, হিংস্ৰ জন্তু আৰু অশুভ পক্ষীৰ ধ্বনি—এই সকলোয়ে সীতাৰ অন্তৰৰ শোকৰ প্ৰতিচ্ছবি হৈ উঠে। সত্য জানিবলৈ সীতাই লক্ষ্মণক বাৰে বাৰে সোধে; তেতিয়া তেওঁ ত্যাগৰ কাৰণ—লোকৰ অপবাদ আৰু সন্দেহ—কথা কয়। এই কথা শুনি সীতা মূৰ্ছা যায় আৰু ৰামৰ যেন দেখা দিয়া অসঙ্গতি আৰু জনৰ গুজৱৰ অন্যায়তা লৈ বিলাপ কৰে। সীতাৰ কৰুণ ক্ৰন্দন শুনি মহর্ষি বাল্মীকি শিষ্যসহ আহে। তেওঁ নিজকে জনকৰ আধ্যাত্মিক আচার্য বুলি পৰিচয় দি সীতাক সান্ত্বনা দিয়ে আৰু আশ্ৰমত আশ্ৰয় দিয়ে। আশ্ৰমত সীতা তপস্যা আৰু ৰাম-ভক্তিত স্থিৰ হৈ থাকে আৰু সময়ত দুজন পুত্ৰ জন্ম দিয়ে। বাল্মীকি সংস্কাৰ সম্পন্ন কৰে; কুশা আৰু লৱ ঘাঁহৰ সৈতে ৰীতিগত সংযোগৰ ফলত পুত্ৰদ্বয়ৰ নাম কুশ আৰু লৱ হয়। পিছত তেওঁলোকক বেদ, ধনুৰ্বেদ আৰু ৰামায়ণৰ শিক্ষা দিয়া হয়।