Adhyaya 58

এই অধ্যায়ত লোক-অপবাদৰ ফলত জানকী (সীতা)ক লৈ গভীৰ সংকট উদ্ভৱ হয়। ধোবী/অন্ত্যজৰ কথাৰূপে প্ৰচলিত নিন্দা শুনি ৰামৰ ভ্ৰাতৃসকল শোকত মূৰ্ছিতপ্ৰায় হয়। শত্রুঘ্নে জানকীৰ নিৰ্দোষতা দৃঢ়ভাৱে প্ৰতিপন্ন কৰি গঙ্গাৰ সৰ্বজনীন পবিত্ৰতাৰ উপমা দিয়ে—যেনেকৈ গঙ্গাই সকলোকে শুদ্ধ কৰে, তেনেকৈ সীতাও কলংকমুক্ত; সেয়ে ত্যাগ অনুচিত বুলি ৰামক অনুৰোধ কৰে। তথাপি ৰামে লোক-অপবাদ এৰাই নিষ্কলংক যশ ৰক্ষা কৰাক প্ৰধান মানি লক্ষ্মণক আদেশ দিয়ে যে সীতাক অৰণ্যত ত্যাগ কৰিব। লক্ষ্মণ অন্তৰত দুখে বিদীৰ্ণ হলেও আজ্ঞা মানে আৰু গৰ্ভৱতী সীতাৰ ইচ্ছা পূৰণৰ অজুহাতে তপস্বিনীসকলক দৰ্শন কৰাবলৈ লৈ যায়। ৰথ যাত্ৰাৰ সময়ত অশুভ লক্ষণ দেখা যায়—চকু ফঁপৰা, অমঙ্গল পশু-পক্ষী, পক্ষীৰ দিশ পৰিবর্তন। শেষত সীতাই জাহ্নৱী গঙ্গাৰ দৰ্শন কৰে, যাক অতীত-পাৰ পবিত্ৰকাৰিণী ৰূপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে; লক্ষ্মণে তেওঁক নদীৰ কাষলৈ নামিবলৈ কয়, আৰু ইয়াতেই ৰাজ-আদেশ আৰু বনবাসৰ সীমান্তত কাহিনী থমকি থাকে।