Adhyaya 56

প্ৰাতঃকালে নিত্যক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰি ৰাজসভা শেষ হোৱাৰ পিছত ৰাম ৰজা একান্তলৈ গৈ ছদ্মবেশী চাৰাসকলৰ পৰা জনমত শুনে। পাঁচজন চাৰাই তেওঁৰ যশ-খ্যাতিৰ প্ৰশংসা কৰে; কিন্তু ষষ্ঠজন অনিচ্ছাসত্ত্বেও শিল্পী-কাৰিগৰসকলৰ কথাবতৰা জনায়—এজন ধোবাই কয়, ৰাক্ষসৰ গৃহত থাকি অহা সীতাক ৰামে গ্ৰহণ কৰা বাবে সি নিজৰ পত্নীক গ্ৰহণ নকৰিব। এই সংবাদে ৰাম গভীৰ শোকে মূৰ্ছা যায়। চেতনালাভ কৰি ৰামে ভৰতক আহ্বান কৰে। ভৰত অগ্নিপৰীক্ষা, লংকাত সীতাৰ সতীত্ব আৰু ব্ৰহ্মাৰ প্ৰমাণ উল্লেখ কৰি সীতাৰ পবিত্ৰতা প্ৰতিপন্ন কৰে। তথাপি ৰাম জননিন্দাৰ ভয় আৰু ৰাজধৰ্মৰ গম্ভীৰ দায়িত্বক মুখ্য কৰি, সীতাৰ নিৰ্দোষতা জানিও ত্যাগৰ সিদ্ধান্তত অটল থাকে।