Adhyaya 52

চম্পক পতিত হোৱাৰ পিছত শোকাকুল কিন্তু ক্ৰোধে দীপ্ত ৰজা সুৰথাই হনুমানক আহ্বান কৰি সন্মুখ সমৰত নামি পৰে। হনুমানে নিজকে শ্ৰী ৰামৰ দাস বুলি প্ৰকাশ কৰি কয় যে বলপ্ৰয়োগে তেওঁক সত্যসত্য বাঁধি ৰাখিব নোৱাৰি, কিয়নো ৰামেই তেওঁক মুক্ত কৰিব। তাৰ পাছত যুদ্ধ তীব্ৰ হয়—হনুমানে বহু ধনু ভাঙে আৰু অসংখ্য ৰথ চূৰ্ণ কৰে। সুৰথাই মহা অস্ত্ৰসমূহ প্ৰয়োগ কৰে: পাশুপত অস্ত্ৰে কিছুক্ষণ হনুমানক বেঁধে ৰাখে, কিন্তু ৰাম-স্মৰণে বন্ধন ভাঙি যায়; ব্ৰহ্মাস্ত্ৰ হনুমানে গিলি পেলায়। শেষত সুৰথাই ৰামাস্ত্ৰ নিক্ষেপ কৰে—স্বামীৰ শক্তি হোৱাৰ বাবে ই হনুমানক বাঁধে। তাৰ পিছত পুষ্কল সুৰথাৰ সৈতে যুঁজ দি পতিত হয়; শত্রুঘ্ন প্ৰৱেশ কৰি অগ্নি-বৰুণ আদি অস্ত্ৰ-প্ৰত্যস্ত্ৰ আৰু মোহ-নিদ্ৰা বাণৰ আদান-প্ৰদান ঘটে। অধ্যায়ে দেখুৱায় যে বিজয় আৰু জীৱন-ৰক্ষা কেৱল যুদ্ধবলত নহয়, শ্ৰী ৰামৰ স্মৰণত নিৰ্ভৰশীল।