Adhyaya 28

PP.5.28 অধ্যায়ত ৰাম-অশ্বমেধ কাহিনীৰ ভিতৰত যুদ্ধ আৰু যজ্ঞ-সংকটৰ এক তীব্ৰ পৰ্ব বৰ্ণিত হৈছে। এজন ৰজাই পতিত পুত্ৰক লৈ গভীৰ শোকত বিলাপ কৰে, কিন্তু আন পুত্ৰ/যোদ্ধাসকলে শোক ত্যাগ কৰি ক্ষত্ৰিয় ধৰ্ম অনুসৰি কৰ্তব্যত পুনৰ স্থিৰ হ’বলৈ উপদেশ দিয়ে। তাৰ পাছত যুদ্ধত সুবাহুৱে হনুমানক সন্মুখীন হয়। বাণ ভাঙি যায়, ৰথ ধৰি চেপি ধ্বংস কৰা হয়, আৰু হনুমানৰ প্ৰহাৰত ৰজা আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ মূৰ্ছা যায়। মূৰ্ছাৰ ভিতৰত তেওঁ এক স্বপ্ন-দৰ্শন পায়—অযোধ্যাত শ্ৰীৰামক দেৱতা, ঋষি, অপ্সৰা আৰু সাকাৰ বেদসমূহে স্তৱ কৰে—ইয়াৰ দ্বাৰা সংঘাতটো দিৱ্য সত্তাৰ সৈতে মুখামুখি হোৱা বুলি প্ৰকাশ পায়। চেতনালাভ কৰি ৰজাই ঋষি অসিতাঙ্গৰ পূৰ্বৰ শাপ আৰু উপদেশ স্মৰণ কৰে—ৰাম পৰম ব্ৰহ্ম, সীতা চিন্ময়ী; কেৱল তৰ্কে এই তত্ত্ব ধৰা নাযায়। অধ্যায়ৰ শেষত সংযম, প্ৰতিকাৰ/প্ৰতিদান আৰু ৰামৰ অতীত-অতীতৰ মহিমা পুনৰ স্বীকৃতিৰ দিশে গতি কৰে।