Adhyaya 27

ৰাম-অশ্বমেধৰ কাহিনীৰ ভিতৰত চিত্ৰাঙ্গ যুদ্ধক্ষেত্ৰত আগবাঢ়ি আহে আৰু ভৰতপুত্ৰ পুষ্কলৰ সৈতে তীব্ৰ দ্বন্দ্বত লিপ্ত হয়। তীৰৰ দ্ৰুত বিনিময়, ৰথচালনাৰ কৌশল আৰু অস্ত্ৰবিদ্যাৰ প্ৰদৰ্শনে যুদ্ধ অধিক ভয়ংকৰ হয়; পুষ্কলে বাৰে বাৰে চিত্ৰাঙ্গৰ ৰথ ভাঙি পেলায়। যুদ্ধৰ মাজতে কথোপকথন ঘটে: চিত্ৰাঙ্গে পুষ্কলৰ পৰাক্ৰম স্বীকাৰ কৰে আৰু শপথ উচ্চাৰিত হয়, যাৰ ফলত প্ৰতিযোগিতা কেৱল বাহুবলৰ নহয়, ধৰ্মসম্মত সত্য-দাবীৰ ৰূপ লয়। পুষ্কলে ৰামভক্তি আৰু পতিব্ৰতা-ধৰ্মৰ সত্যত আধাৰিত সত্যক্ৰিয়া কৰি নিৰ্ণায়ক অস্ত্ৰ নিক্ষেপ কৰে। শত্রুৰ প্ৰতি-আঘাত ব্যৰ্থ হয়; মাৰাত্মক তীৰে চিত্ৰাঙ্গৰ মূৰ বিচ্ছিন্ন কৰে, তাৰ সৈন্যদল আতংকিত হৈ পলাই যায়, আৰু পুষ্কলে ধৰ্ম-সমৰ্থিত বীৰত্বে বিজয় স্থাপন কৰে।