Adhyaya 114

ৰামে সহচৰীসকলসহ এক দীপ্তিমান আকাশীয় পুৰুষক দেখি, তেনে মহিমা কোন পুণ্যৰ ফল বুলি শিৱক সুধে। শিৱে গৌতমৰ অসাধাৰণ আশ্ৰম আৰু তাত থকা তপস্যা-সমৃদ্ধ ঐশ্বৰ্যৰ কথা ক’বলৈ ধৰে, য’ত ধৰ্ম আৰু পূজাৰ প্ৰভাৱ স্পষ্ট হয়। তাৰ পাছত অধ্যায়খন শৈৱ পূজা-বিধিৰ এক ঘন সংকলন হৈ উঠে: পূজা-স্থান নিৰ্মাণ, উপকৰণ, অভিষেক, আৱৰণ-তত্ত্ব, অষ্টপদ্ম পাত্ৰিকা, ৰুদ্ৰাক্ষৰ ব্যৱহাৰ, ধূপ-দীপ, নৈবেদ্য, নীৰাজন, তাম্বূল, আৰু সংগীত-নৃত্যকো অৰ্পণ হিচাপে গ্ৰহণ। নাৰদ, বাণ, শুক্ৰ, প্ৰহ্লাদ, বলি আদি মহাসভা আহি পূজা কৰে; তাৰ পিছত মৃত্যু-আৰু-পুনৰুজ্জীৱনৰ নাটকীয় ঘটনা ঘটিয়ে অৱশেষত বৰ লাভ হয়। কথাই শিৱ–বিষ্ণুৰ পাৰস্পৰিক ভক্তি, দেৱলীলা, আৰু হনুমানক আদৰ্শ ভক্ত ৰূপে মহিমান্বিত কৰে। শেষ ভাগত ভস্ম-স্নান, মন্ত্র-ন্যাস, বেদী-আলেখ্য/যন্ত্ৰ, আসন, ধ্যান আৰু ধাৰা-স্নানৰ স্পষ্ট পদ্ধতি দিয়া হয়, যাতে পূজা বাহ্য আচাৰ আৰু অন্তৰ্যোগিক শুদ্ধি—দুয়ো ৰূপে প্ৰতিষ্ঠিত হয়।