Adhyaya 106

শুচিস্মিতা সোধে—ভস্ম (বিভূতি) খোৱা বা স্পৰ্শ কৰিলে কেনেকৈ আয়ু বৃদ্ধি পায় আৰু শুভ পৰলোক লাভ হয়? দধীচি উত্তৰত চিত্ৰগুপ্ত আৰু যমৰ সৈতে জড়িত এক প্ৰাচীন উপাখ্যান ক’বলৈ ধৰে। এজন বিদ্বান ব্ৰাহ্মণ কামদোষত পতিত হয়; পাছত শিৱপূজাৰে বহু পাপ নাশ কৰে, কিন্তু এক বিশেষ অপৰাধ কৰে—শিৱদীপৰ ঘিউ খাই পেলায়—যাৰ কৰ্মাৱশেষ অতি দীৰ্ঘস্থায়ী বুলি ঘোষিত হয়। যমে তাক নৰক আৰু পুনঃপুনঃ কুকুৰ-জন্মৰ দণ্ড দিয়ে। তাৰ পত্নী অৱয়্যয়া নাৰদৰ পথপ্ৰদৰ্শনত প্ৰায়শ্চিত্ত আৰু পতিব্ৰতা-সাক্ষ্যৰূপে অগ্নিপ্ৰৱেশ-ব্ৰত গ্ৰহণ কৰি স্বৰ্গ লাভ কৰে, কিন্তু ব্ৰাহ্মণৰ অৱশিষ্ট পাপ ৰৈ যায়। শেষত কুকুৰৰূপে দধীচিৰ আশ্ৰমৰ ওচৰত পবিত্ৰ বিভূতিত পৰি সি মৃত্যুবৰণ কৰে; শিৱৰ আজ্ঞামতে বিভূতিত/বিভূতিৰ দ্বাৰা মৃত্যু হোৱা ভক্ত যমৰ অধীন নহয়, আৰু সেই কুকুৰক শিৱৰ সন্নিধিলৈ নিয়া হৈ গণসমূহত স্থান দিয়া হয়।