Adhyaya 105

এই অধ্যায়ত মুনিসকলে পবিত্ৰ কাহিনী শুনিবলৈ অনুৰোধ কৰে। শম্ভু/শংকৰ (শিৱ) ৰামক কামনা-ক্রোধৰ নাটকীয় ঘটনা বৰ্ণনা কৰে, য’ত কৃত্যা নামৰ ভয়ংকৰ প্ৰেত-শক্তি উদ্ভৱ হয়; তাৰ পাছত ৰাম আৰু শম্ভু লোকালোকৰ দিশে গৈ দীপ্তিময় নাৰায়ণপুৰত উপস্থিত হয়। তাত বিষ্ণুৱে তেওঁলোকক আদৰ কৰে আৰু ৰামৰ একপত্নী-ব্ৰত পৰোক্ষভাৱে পৰীক্ষিত হৈ প্ৰশংসিত হয়। পিছত শিৱে শ্ৰাদ্ধ-ধৰ্মৰ নিয়ম বুজাই দিয়ে—সূতক আৰু পঞ্জিকা-জটিলতা (অমাৱস্যা, অপৰাহ্ণ, তিথি বৃদ্ধি-হ্ৰাস, কুতুপ আদি) থাকিলে শ্ৰাদ্ধ কেতিয়া স্থগিত, কেতিয়া পুনৰ, আৰু কেতিয়া অন্যৰ দ্বাৰা কৰাব লাগে। পূজাৰ সময় আৰু ফলপ্ৰাপ্তিৰ কথাও কোৱা হয়। তাৰ পিছত ভস্ম-মাহাত্ম্য বিস্তাৰে ঘোষিত হয়—ভস্মৰ ব্যুৎপত্তি, দেহত লেপনৰ স্থান, পাপ-নাশ, ৰক্ষাকাৰিতা, আৰু ধনঞ্জয় বংশ, অৰুন্ধতী-দধীচি, লগতে হৰি–শংকৰৰ মহাসংঘাত-সম্বন্ধীয় কাহিনী। শেষত ফলশ্ৰুতি: এই কথা শুনিলে শুদ্ধি হয় আৰু শিৱধাম লাভ হয়।