Adhyaya 101

এই অধ্যায়ত কোৱা হৈছে যে ভোগ-বিলাসত মগ্ন এজন ৰজা কালৰ দৃষ্টিত দেহ ত্যাগ কৰে। যমৰ দূতসকলে তাক ধৰি লৈ যায়, আৰু সি নিজৰ পাপ স্মৰণ কৰি বিলাপ কৰে। তেতিয়া বিষ্ণুৰ দূতসকল উপস্থিত হৈ তাক ধৰ্মবান বুলি ঘোষণা কৰে আৰু কয় যে বৈশাখ মাহৰ উষাকালীন স্নানে তাৰ পাপ ক্ষয় হৈছে; সেয়ে তাক হৰিৰ ধামলৈ লৈ যোৱা উচিত। কিন্তু বিষ্ণুৰ আদেশ অনুসাৰে দূতসকলে তাক নৰকৰ পথৰ ওচৰলৈ লৈ যায়, য’ত সি নৰকত ‘ৰন্ধা’ জীৱসকলৰ ভয়ংকৰ চিঞৰ শুনে। দূতসকলে পাপীৰ গতি আৰু নৰকৰ বিশেষ যাতনাৰ বৰ্ণনা কৰে, নৈতিক পতন আৰু নিষিদ্ধ কৰ্ম—বিশেষকৈ পৰস্ত্ৰী-গমন—ৰ ফল বুলি দেখুৱায়। ৰজাৰ হৃদয়ত দয়া জাগে; সি আনৰ দুখ বৃদ্ধি কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে আৰু সাধুৰ কোমল হৃদয়ৰ প্ৰশংসা কৰে। শেষত কোৱা হয় যে নিয়মিত বৈশাখ-আচৰণ—প্ৰাতঃস্নান আৰু বিষ্ণু-উপাসনা—ধৰ্মৰ সাৰ, যি পাপৰ ৰাশি দগ্ধ কৰি মুক্তি দান কৰে।