Adhyaya 2

Verse 1

सूत उवाच । शृणु शौनक वक्ष्यामि चान्यधर्म्मं पुरातनम् । व्यासजैमिनिसंवादं श्रोतॄणां पापनाशनम्

সূত ক’লে: হে শৌনক, শুনা; মই তোমাক ধৰ্মৰ আন এক প্ৰাচীন উপদেশ ক’ম—ব্যাস আৰু জৈমিনীৰ সংলাপ, যি শ্ৰোতাসকলৰ পাপ নাশ কৰে।

Verse 2

इति श्रीपाद्मेमहापुराणे ब्रह्मखंडे हरिमंदिरलेपनमाहात्म्यं । नाम द्वितीयोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী পদ্ম মহাপুৰাণৰ ব্ৰহ্মখণ্ডত ‘হৰিমন্দিৰ লেপনৰ মাহাত্ম্য’ নামৰ দ্বিতীয় অধ্যায় সমাপ্ত।

Verse 3

व्यास उवाच । श्रीकृष्णमंदिरे यो वै लेपनं कुरुते नरः । सर्वपापविनिर्मुक्तः श्रांतो याति हरेर्गृहम्

ব্যাসে ক’লে: যি নৰে শ্ৰীকৃষ্ণৰ মন্দিৰত লেপন-লিপাই কৰে, সি সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়; আৰু জীৱনৰ শ্ৰম শেষ হ’লে হৰিৰ ধামলৈ গমন কৰে।

Verse 4

यश्चांबुलेपनं कुर्यात्संक्षेपाच्छृणु जैमिने । तस्यपुण्यमहं वच्मि मंदिरे जगतीपतेः

হে জৈমিনি, সংক্ষেপে শুনা: যি জনে জগতীপতি প্ৰভুৰ মন্দিৰত জলৰে শুদ্ধি কৰি লেপন কৰে, সেই কৰ্মৰ পুণ্য মই এতিয়া ক’ম।

Verse 5

तत्र यावंति पश्यंति रजांसि च द्विजोत्तम । तावत्कल्पसहस्राणि स वसेद्विष्णुमंदिरे

হে দ্বিজোত্তম, তাত যিমান ধূলিকণা সি দেখে, তিমান হাজাৰ হাজাৰ কল্প সি বিষ্ণুৰ মন্দিৰ-ধামত বাস কৰে।

Verse 6

पुरासीद्दंडको नाम्ना चौरो लोकभयप्रदः । ब्रह्मस्वहारी मित्रघ्नो युगे द्वापरसंज्ञके

প্ৰাচীন কালত দণ্ডক নামৰ এজন চোৰ আছিল, যি লোকসকলৰ বাবে ভয়ংকৰ আছিল; দ্বাপৰ যুগত সি ব্ৰাহ্মণৰ ধন হৰণ কৰিছিল আৰু মিত্ৰঘাতীও আছিল।

Verse 7

असत्यभाषी क्रूरश्च परस्त्रीगमने रतः । गोमांसाशी सुरापश्च पाखंडजनसंगभाक्

সি মিছা কথা কোৱা, নিষ্ঠুৰ স্বভাৱৰ, পৰস্ত্ৰী-গমনত আসক্ত; গোমাংস ভক্ষণকাৰী, সুৰাপায়ী, আৰু পাখণ্ডী-কুধৰ্মী লোকৰ সঙ্গী আছিল।

Verse 8

वृत्तिच्छेदी द्विजातीनां न्यासापहारकस्तथा । शरणागतहंता च वेश्याविभ्रमलोलुपः

যি দ্বিজসকলৰ জীৱিকা ছেদন কৰে, ন্যাস-অমানত হৰণ কৰে, শৰণাগতক বধ কৰে, আৰু বেশ্যাৰ বিভ্ৰম-মোহত কামাসক্ত হয়—সেইজন ঘোৰ পাপীসকলৰ মাজত গণ্য।

Verse 9

एकदा स द्विजश्रेष्ठ कस्यचिद्विष्णुमंदिरम् । जगाम हरणार्थाय विष्णोर्द्रव्यं स मूढधीः

হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ! এবাৰ সেই মূঢ়বুদ্ধি মানুহে বিষ্ণুৰ ধন হৰণ কৰাৰ অভিপ্ৰায়ে কোনো এক বিষ্ণুমন্দিৰলৈ গ’ল।

Verse 10

अथ द्वारि प्रविश्यासावंघ्रिः कर्द्दमसंयुतः । प्रोच्छितः सकलं निम्ने भूमौ देवगृहस्य च

তাৰ পাছত সি দুৱাৰেদি ভিতৰলৈ সোমাওঁতে, কাদাৰে লেপা তাৰ ভৰিয়ে দেৱগৃহৰ নিম্নভূমি সম্পূৰ্ণৰূপে মলিন কৰি পেলালে।

Verse 11

तेनैव कर्म्मणा भूमिर्निम्नरिक्ता बभूव ह । लोहस्य च शलाकाभ्यां मुद्घाट्यत्वररंमुदा

সেই কৰ্মৰ ফলতে ভূমি নিম্ন হৈ গহ্বৰযুক্ত হ’ল; আৰু লোহাৰ দুটা শলাকাৰে সি আনন্দতে ত্বৰিতে তাক মুকলি কৰি দিলে।

Verse 12

प्रविवेश हरेर्गेहं वितानवरशोभितम् । रत्नकांचनदीपाढ्यं परिध्वस्त महत्तमम्

সি হৰিৰ গৃহত প্ৰৱেশ কৰিলে—উত্তম বিতানেৰে শোভিত, ৰত্ন আৰু কাঁচনৰ দীপেৰে সমৃদ্ধ—অতিশয় বিশাল আৰু মহিমান্বিত প্ৰাসাদসদৃশ মন্দিৰ।

Verse 13

नानापुष्पसुगंधाढ्यं नानापात्रसमाकुलम् । सुवासितस्य तैलस्य गंधेन परिपूरितम्

সেয়া নানা প্ৰকাৰ ফুলৰ সুগন্ধে পৰিপূৰ্ণ আছিল, নানা ধৰণৰ পাত্ৰেৰে ভৰি আছিল, আৰু সুগন্ধিত তেলৰ গন্ধে সম্পূৰ্ণকৈ আৱৃত আছিল।

Verse 14

अनेनहारकेणाथ पर्य्यंके सुमनोहरे । शायितो राधया सार्द्धं दृष्टः पीतांबरोऽच्युतः

তাৰ পাছত সেই মালাৰে ভূষিত প্ৰভু—অচ্যুত, পীতাম্বৰ পৰিধান কৰা—ৰাধাৰ সৈতে এক মনোহৰ শয্যাত শুই থকা দেখা গ’ল।

Verse 15

प्रणम्य राधिकानाथं निष्पापः सोऽभवत्तदा । नेष्याम्यथ न नेष्यामि अनेन किं भवेन्मम

ৰাধিকানাথক প্ৰণাম কৰি সি সেই মুহূর্ততে নিষ্পাপ হ’ল। ‘মই (তাক) লৈ যাম নে নলৈ যাম—ইয়াৰ দ্বাৰা মোৰ কি হ’ব?’

Verse 16

सेवां कर्त्तुमशक्तोऽहं यतश्चौरोऽस्मि सर्वदा । द्रव्येण कार्यमस्तीति तन्नेतुं कृतवान्मनः

‘মই সেৱা কৰিবলৈ অক্ষম, কিয়নো মই সদায় চোৰ। ধনেৰে কাম সিদ্ধ হ’ব’—এই ভাবি মই তাক লৈ যোৱাৰ মন স্থিৰ কৰিলোঁ।

Verse 17

पातयित्वांशुकं भूमौ कौशेयं कमलापतेः । बबंध वस्तुजातं च पाणौ कृत्वा सकंपितः

লক্ষ্মীপতি প্ৰভুৰ ৰেশমী বস্ত্ৰখন মাটিত পেলাই সি কঁপিবলৈ ধৰিলে; তাৰ পাছত নানা বস্তু গোটাই গাঁঠি বান্ধি হাতে ধৰি ল’লে।

Verse 18

विष्णोर्मायापतेश्चाथ तानि सर्वाणि जैमिने । कृत्वा शब्दं सुघोरं च पतितान्यथ तानि वै

হে জৈমিনি! বিষ্ণু আৰু মায়াপতি প্ৰভুৰ সৈতে সম্পৰ্কিত সেই সকলো ৰূপে অতি ভয়ংকৰ শব্দ কৰি নিশ্চয়েই তললৈ পতিত হ’ল।

Verse 19

परित्यज्य सुनिद्रां च धावंत इति किन्वहो । आगता बहुशो लोकाश्चोरो द्रव्यं जवेन च

গভীৰ নিদ্ৰা ত্যাগ কৰি লোকসকলে দৌৰি উঠি কঁপনিৰে চিঞৰি ক’লে, “এয়া কি, হায়!” বাৰে বাৰে মানুহ আহি পৰিল, আৰু চোৰে ধন দ্ৰুতগতিতে লৈ পলাই গ’ল।

Verse 20

त्यक्त्वा धनं च चौरोऽपि त्रस्तः किंचिज्जगाम ह । दंशितः कालसर्पेण मृतोऽसौ गतकिल्बिषः

ধন ত্যাগ কৰি চোৰো ভীত হৈ অলপ দূৰ আগবাঢ়িল; কাল-সৰ্পে দংশন কৰাত সি মৰিল—তাৰ পাপ নাশ হ’ল।

Verse 21

यमाज्ञया तस्य दूताः पाशमुद्गरपाणयः । आगतास्तं समानेतुं दंष्ट्रिणश्चर्मवाससः

যমৰ আজ্ঞাত তেওঁৰ দূতসকল—হাতে পাষ আৰু মুদ্গৰ ধৰি—তাক ধৰি নিবলৈ আহিল; বাহিৰলৈ ওলাই থকা দাঁত, চামৰাৰ বস্ত্ৰ পিন্ধা, ভয়ংকৰ ৰূপ।

Verse 22

बबंधुश्चर्मपाशेन निन्युर्दुर्गमवर्त्मना । दृष्ट्वा तं शमनः क्रुद्धः पप्रच्छ सचिवं प्रति

তেওঁলোকে চামৰাৰ ৰছীৰে তাক বান্ধি পথহীন দুৰ্গম বাটেৰে লৈ গ’ল। তাক দেখি শমন (যম) ক্ৰুদ্ধ হৈ নিজৰ সহচৰক সুধিলে।

Verse 23

यम उवाच । अनेन किं कृतं कर्म पापं वा पुण्यमेव वा । समूलं वद हे प्राज्ञ चित्रगुप्त ममाग्रतः

যমে ক’লে: ই জনে কোন কৰ্ম কৰিলে—পাপ নে পুণ্য? হে প্ৰাজ্ঞ চিত্ৰগুপ্ত, মোৰ সন্মুখত মূল-কাৰণসহ সম্পূৰ্ণকৈ ক’।

Verse 24

चित्रगुप्त उवाच । सृष्टानि यानि पापानि विधात्रा पृथिवीतले । कृतान्यनेन मूढेन सत्यमेतन्मयोदितम्

চিত্ৰগুপ্তে ক’লে: স্ৰষ্টাই পৃথিৱীৰ পিঠিত যি যি পাপ বিধান কৰিছিল, এই মোহগ্ৰস্ত মূৰ্খে সেয়া সকলো কৰিছে; মই কোৱা কথাই সত্য।

Verse 25

किंत्वाकर्णय लोकेश सुकृतं चास्य वर्त्तते । मन्येऽहं यमुनाभ्रातः सर्वपापविलोपि तत्

কিন্তু শুনক, হে লোকেশ: ই জনৰ কিছুমান সুকৃত পুণ্যো আছে। মোৰ বিশ্বাস, যমুনাৰ ভ্ৰাতাৰ কৃপাৰে ই সকলো পাপ নাশ কৰিব।

Verse 26

धर्मराज उवाच । किं पुण्यं वर्त्ततेऽमात्य वद सारं ममांतिके । श्रुत्वैवं तद्विधास्यामि यत्र योग्यो भवेदसौ

ধৰ্মৰাজে ক’লে: হে অমাত্য, মোৰ ওচৰত সেই পুণ্যৰ সাৰ ক’। ই শুনি মই তদনুযায়ী ব্যৱস্থা কৰিম, যাতে সি যোগ্য হৈ উঠে।

Verse 27

यमस्य वचनं श्रुत्वा सभयश्चित्रगुप्तकः । कृत्वा हस्तांजलिं प्राह चात्मनः स्वामिने द्विज

যমৰ বাক্য শুনি ভীত চিত্ৰগুপ্তে, কৰযোৰ কৰি, হে দ্বিজ, নিজৰ স্বামীৰ আগত ক’লে।

Verse 28

चित्रगुप्त उवाच । हरणार्थं हरेर्द्रव्यं गतोऽसौ पापिनां वरः । प्रोज्झितः कर्द्दमो राजन्पादयोर्द्वारतो हरेः

চিত্ৰগুপ্তে ক’লে: পাপীসকলৰ ভিতৰত অগ্ৰগণ্য সেইজন হৰিৰ ধন হৰণ কৰিবলৈ গৈছিল। হে ৰাজন, দুৱাৰমুখতে—প্ৰভুৰ পদতলত—তাক কাদাৰ দৰে নিক্ষেপ কৰা হ’ল।

Verse 29

बभूव लिप्ता सा भूमिर्बिलच्छिद्र विवर्जिता । तेन पुण्यप्रभावेण निर्गतं पातकं महत् । वैकुंठं प्रतियोग्योऽसौ निर्गतस्तव दंडतः

সেই ভূমি ভালদৰে লেপা হ’ল আৰু গহ্বৰ-ফাটলবিহীন হ’ল। সেই পুণ্যৰ প্ৰভাৱে মহাপাতক বাহিৰ হৈ গ’ল; আৰু তোমাৰ দণ্ডে তাড়িত সেই পাপ দূৰলৈ গ’ল—বৈকুণ্ঠলৈ পঠোৱাৰ যোগ্য।

Verse 30

व्यास उवाच । श्रुत्वा स वचनं तस्य पीठं कनकनिर्मितम् । ददौ तस्मै चोपविष्टस्तत्र पूज्योयमेनसः

ব্যাসে ক’লে: তেওঁৰ বাক্য শুনি তেওঁ সোনাৰে নিৰ্মিত আসন তাক দিলে। আৰু তাত উপবিষ্ট হোৱাৰ পাছত, এইজন পাপমুক্ত হৈ পূজ্য হ’ল।

Verse 31

ननाम शिरसा तं वै प्रोवाच विनयान्वितः । यम उवाच । पवित्रं मंदिरं मेऽद्य पादयोस्तद्धि रेणुभिः

তেওঁ মূৰ নোৱাই প্ৰণাম কৰি বিনয়েৰে ক’লে। যমে ক’লে: “আজি মোৰ মন্দিৰ তোমাৰ পদধূলিৰে পবিত্ৰ হ’ল।”

Verse 32

कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि न संशयः । इदानीं गच्छ भो साधो हरेर्मंदिरमुत्तमम्

“মই কৃতাৰ্থ—কৃতাৰ্থ—কৃতাৰ্থ; কোনো সন্দেহ নাই। এতিয়া যোৱা, হে সাধু, হৰিৰ উত্তম মন্দিৰলৈ।”

Verse 33

नानाभोगसमायुक्तं जन्ममृत्युनिवारणम् । व्यास उवाच । इत्युक्त्वा धर्मराजोऽसौ स्यंदने स्वर्णनिर्मिते

“ই বহু ভোগেৰে সমৃদ্ধ আৰু জন্ম-মৃত্যু নিবারণকাৰী।” ব্যাসে ক’লে: এইদৰে কৈ ধৰ্মৰাজে স্বৰ্ণনির্মিত ৰথত আৰোহণ কৰিলে।

Verse 34

राजहंसयुते दिव्ये तमारोप्य गतैनसम् । समस्तसुखदं स्थानं प्रेषयामास चक्रिणः

ৰাজহংসেৰে যুক্ত সেই দিব্য ৰথত পাপমুক্ত হোৱা তাক আৰোহণ কৰাই, চক্রধাৰী প্ৰভুৱে সকলো সুখ দানকাৰী ধামলৈ প্ৰেৰণ কৰিলে।

Verse 35

एवं प्रविष्टो वैकुंठे तत्र तस्थौ सुखं चिरम् । लेपनं ये प्रकुर्वंति भक्त्या तु हरिमंदिरम्

এইদৰে বৈকুণ্ঠত প্ৰৱেশ কৰি তেওঁ তাত দীঘল সময় সুখেৰে থাকিল। যিসকলে ভক্তিৰে হৰি (বিষ্ণু) মন্দিৰ লেপন কৰি সংৰক্ষণ কৰে, তেওঁলোকেও মহাপুণ্য লাভ কৰে।

Verse 36

तेषां किं वा भविष्यति न जानेऽहं द्विजोत्तम । य इदं शृणुयाद्भक्त्या पठेद्यो वा समाहितः

“তেওঁলোকৰ কি হ’ব, হে দ্বিজোত্তম? মই নাজানো। কিন্তু যি ভক্তিৰে এই কথা শ্ৰৱণ কৰে, অথবা যি একাগ্ৰচিত্তে পাঠ কৰে—”

Verse 37

कोटिजन्मार्जितं पापं नश्यत्येव न संशयः

কোটি কোটি জন্মত সঞ্চিত পাপ নিশ্চয়েই নাশ হয়—ইয়াত একো সন্দেহ নাই।