Bhuvaneśī (Nidrā-Śakti) Mantra-vidhi, Nyāsa–Āvaraṇa Worship, Padma-homa Prayogas, and the Opening of Śrī-Mahālakṣmī Upāsanā

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । कलिकल्पांतरे ब्रह्मन् ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । लोकपद्मे तपस्थस्य सृष्ट्यर्थं संबभूवतुः ॥ १ ॥

সনৎকুমাৰে ক’লে—হে ব্ৰাহ্মণ! কলিকল্পৰ অন্য এক চক্ৰত, অব্যক্তজন্মা ব্ৰহ্মা লোকপদ্মত তপস্যাত স্থিত থাকোঁতে, সৃষ্টিৰ অৰ্থে সেই দুয়ো প্ৰাদুৰ্ভূত হ’ল ॥ ১ ॥

Verse 2

विष्णुकर्णमलोद्भूतावसुरौ मधुकैटभौ । तौ जातमात्रौ पयसि लोकप्रलयलक्षणे ॥ २ ॥

বিষ্ণুৰ কৰ্ণমলৰ পৰা মধু আৰু কৈটভ নামৰ দুজন অসুৰ উদ্ভৱ হ’ল; জন্মমাত্ৰেই তেওঁলোক প্ৰলয়লক্ষণযুক্ত জলে অৱস্থিত হ’ল ॥ ২ ॥

Verse 3

जानुमात्रे स्थितौ दृष्ट्वा ब्रह्मणं कमलस्थितम् । प्रवृत्तावत्तुमालक्ष्य तुष्टाव जगदंबिकाम् ॥ ३ ॥

কমলত অধিষ্ঠিত ব্ৰহ্মাক দেখি, আৰু তেওঁলোক মূৰ্ত্তি (দুয়ো) হাঁটু-সমান জলে থিয় হৈ তেওঁক গিলিবলৈ উদ্যত হৈছে বুলি লক্ষ্য কৰি, সি জগদম্বিকা—জগত-মাতাক—স্তৱ কৰিলে ॥ ৩ ॥

Verse 4

ततो देवी जगत्कर्त्री शैवी शक्तिरनुत्तमा । नारायणाक्षिसंस्थाना निद्रा प्रीता बभूव ह ॥ ४ ॥

তাৰ পাছত জগত্কর্ত্ৰী, অনুত্তম শৈবী শক্তি—যি নাৰায়ণৰ নয়নত ‘নিদ্ৰা’ ৰূপে অধিষ্ঠিতা—সেই দেবী প্ৰসন্ন হ’ল ॥ ৪ ॥

Verse 5

तस्या मंत्रादिकं सर्वं कथयिष्यामि तच्छृणु । सारुणा क्रोधनी शांतिश्चंद्रालंकृतशेखरा ॥ ५ ॥

এতিয়া শুনা—তেওঁৰ মন্ত্ৰাদি আৰু সংশ্লিষ্ট সকলো বিধি-বিধান মই সম্পূৰ্ণকৈ ক’ম। তেওঁ সাৰুণা, ক্ৰোধনী আৰু শান্তি—চন্দ্ৰালংকৃত শিখৰধাৰিণী দেৱী।

Verse 6

एकाक्षरीबीज मन्त्रऋषिः शक्तिरुदाहृता । गायत्री च भवेच्छन्दो देवता भुवनेश्वरी ॥ ६ ॥

একাক্ষৰী বীজমন্ত্ৰৰ ঋষি ‘শক্তি’ বুলি ঘোষণা কৰা হৈছে; ছন্দ গায়ত্ৰী; আৰু অধিষ্ঠাত্রী দেৱতা ভুবনেশ্বৰী।

Verse 7

षड्दीर्घयुक्तबीजेन कुर्यादंगानि षट् क्रमात् । संहारसृष्टिमार्गेण मातृकान्यस्तविग्रहः ॥ ७ ॥

ছয়টা দীৰ্ঘ স্বৰযুক্ত বীজমন্ত্ৰে ক্ৰমে ছয় অঙ্গ-ন্যাস কৰিব লাগে। তাৰ পাছত দেহত মাতৃকাসকলক ন্যাস কৰি সংহাৰ আৰু সৃষ্টি—এই মাৰ্গৰ বিধিৰে আগবাঢ়িব।

Verse 8

मन्त्रन्यासं ततः कुर्याद्देवताभावसिद्धये । हृल्लेखां मूर्ध्नि वदने गगनां हृदयांबुजे ॥ ८ ॥

তাৰ পাছত দেৱতা-ভাব সিদ্ধিৰ বাবে মন্ত্ৰ-ন্যাস কৰিব। ‘হৃল্লেখা’ মূৰ আৰু মুখত, আৰু ‘গগনা’ হৃদয়-কামলত স্থাপন কৰিব।

Verse 9

रक्तां करालिकां गुह्ये महोच्छुष्मां पदद्वये । ऊर्द्ध्वप्राग्दक्षिणोदीच्यपश्चिमेषूत्तरेऽपि च ॥ ९ ॥

‘ৰক্তা’ আৰু ‘কৰালিকা’ক গুহ্য-প্ৰদেশত, ‘মহোচ্ছুষ্মা’ক দুয়োটা পদত ন্যাস কৰিব। তদ্ৰূপ ঊৰ্ধ্ব-প্ৰদেশত আৰু দিশসমূহত—পূৰ্ব, দক্ষিণ, উত্তৰ, পশ্চিম—আৰু উত্তৰ দিশতো ন্যাস কৰিব।

Verse 10

सद्यादिह्रस्वबीजाद्यान्वस्तव्या भूतसप्रभाः । अंगानि विन्यसेत्पश्चाज्जातियुक्तानि षट् क्रमात् ॥ १० ॥

ইয়াত ‘সদ্য’ আদি হ্ৰস্ব বীজ আৰু ভূত-তত্ত্বৰ সৈতে সম্পৰ্কিত দীপ্ত মন্ত্রসমূহৰ ন্যাস কৰিব লাগে। তাৰ পাছত জাতিসহ ষড়ঙ্গ ক্ৰমে বিন্যাস কৰিব লাগে॥

Verse 11

ब्रह्माणं विन्यसेद्भाले गायत्र्या सह संयुतम् । सावित्र्या सहितं विष्णुं कपोले दक्षिणे न्यसेत् ॥ ११ ॥

কপালত গায়ত্ৰীসহ ব্ৰহ্মাৰ ন্যাস কৰিব লাগে। আৰু সোঁ গালত সাবিত্ৰীসহ বিষ্ণুৰ ন্যাস কৰিব লাগে॥

Verse 12

वागीश्वर्या समायुक्तं वामगंडे महेश्वरम् । श्रिया धनपतिं न्यस्य वामकर्णाग्रके पुनः ॥ १२ ॥

বাগীশ্বৰীশক্তিযুক্ত মহেশ্বৰক বাঁ গালত ন্যাস কৰিব লাগে। আৰু শ্ৰীসহ ধনপতি (কুবেৰ)ক পুনৰ বাঁ কাণৰ অগ্ৰভাগত ন্যাস কৰিব লাগে॥

Verse 13

रत्या स्मरं मुखे न्यस्य पुण्यागणपतिं न्यसेत् । सव्यकर्णोपरि निधाकर्णगंडांतरालयोः ॥ १३ ॥

মুখত ৰতিসহ স্মৰ (কামদেৱ)ৰ ন্যাস কৰিব লাগে। তাৰ পাছত পুণ্য গণপতিক বাঁ কাণৰ ওপৰভাগত আৰু কাণ-গালৰ মাজৰ অঞ্চলত ন্যাস কৰিব লাগে॥

Verse 14

न्यस्तव्यं वदने मूलं भूपश्चैत्रांस्ततो न्यसेत् । कण्ठमूले स्तनद्वंद्वे वामांसे हृदयांबुजे ॥ १४ ॥

মুখত মূলমন্ত্ৰৰ ন্যাস কৰিব লাগে। তাৰ পাছত ‘ভূপ’ আদি আৰু ‘চৈত্ৰা’ আদি (মন্ত্ৰ/বৰ্ণ) কণ্ঠমূলত, দুয়ো স্তনত, বাঁ কাঁধত আৰু হৃদয়কমলত ন্যাস কৰিব লাগে॥

Verse 15

सव्यांसे पार्श्वयुगले नाभिदेशे च देशिकः । भालांश्च पार्श्वजठरे पार्श्वांसापरके हृदि ॥ १५ ॥

দেশিকক বাঁও কাঁধত, দুয়োটা পাৰ্শ্বত আৰু নাভি-দেশত স্থাপন কৰিব। ভাল-শক্তিসকলক পাৰ্শ্ব আৰু জঠৰত ন্যস্ত কৰি, আন পাৰ্শ্বৰ হৃদয়ত পাৰ্শ্বাংশ-শক্তি স্থাপন কৰিব॥১৫॥

Verse 16

ब्रह्माण्याद्यास्तनौ न्यस्य विधिना प्रोक्तलक्षणाः । मूलेन व्यापकं देहे न्यस्य देवीं विचिंतयेत् ॥ १६ ॥

বিধিত কোৱা লক্ষণ অনুসৰি ব্ৰহ্মাণী আদি (মন্ত্ৰ) দুয়োটা স্তনত ন্যস্ত কৰিব। তাৰ পাছত মূলমন্ত্ৰেৰে দেহজুৰি সৰ্বব্যাপী শক্তি স্থাপন কৰি, দেৱীক একাগ্ৰচিত্তে ধ্যান কৰিব॥১৬॥

Verse 17

उद्यद्दिवाकरनिभां तुंगोरोजां त्रिलोचनाम् । स्मरास्यामिंदुमुकुटां वरपाशांकुशाभयाम् ॥ १७ ॥

উদীয়মান সূৰ্যৰ দৰে দীপ্ত, উন্নত স্তনযুক্ত, ত্ৰিনয়না—মোহন মুখমণ্ডলীয়া—চন্দ্ৰমুকুটধাৰিণী; যাঁৰ শুভ হস্তত বৰ-পাশ, অঙ্কুশ আৰু অভয়-মুদ্ৰা—সেই দেৱীক মই ধ্যান কৰোঁ॥১৭॥

Verse 18

रदलक्षं जपेन्मंत्रं त्रिमध्वक्तैर्हुनेत्ततः । अष्टद्रव्यैर्दशांशेन ब्रह्मवृक्षसमिद्वरैः ॥ १८ ॥

মন্ত্ৰ এক লক্ষ জপ কৰিব। তাৰ পাছত ত্ৰিমধু (তিনিটা মধুৰ দ্ৰব্য) আৰু ঘৃত মিহলাই হোম কৰিব। অষ্টদ্ৰব্যসহ জপৰ দশাংশ পৰিমাণে, ব্ৰহ্মবৃক্ষৰ উৎকৃষ্ট সমিধাৰে আহুতি দিব॥১৮॥

Verse 19

द्राक्षाखर्जूरवातादशर्करानालिकेरकम् । तन्दुलाज्यतिलं विप्र द्रव्याष्टकमुदाहृतम् ॥ १९ ॥

দ্ৰাক্ষা, খৰ্জুৰ, বাদাম, শৰ্কৰা, নাৰিকেল, তণ্ডুল (চাউল), ঘৃত আৰু তিল—হে বিপ্ৰ—এইবোৰক অষ্টদ্ৰব্য বুলি ঘোষণা কৰা হৈছে॥১৯॥

Verse 20

दद्यादर्ध्यं दिनेशाय तत्र संचिन्त्य पार्वतीम् । पद्ममष्टदलं बाह्ये वृत्तं षोडशभिर्द्दलैः ॥ २० ॥

দিনেশ সূৰ্যদেৱক অৰ্ঘ্য নিবেদন কৰি তাতে পাৰ্বতীদেৱীৰ ধ্যান কৰিব। তাৰ পিছত অষ্টদল পদ্ম ৰচনা কৰি বাহিৰত ষোড়শদলযুক্ত বৃত্তাকাৰ আৱৰণ আঁকিব॥২০॥

Verse 21

विलिखेत्कर्णिकामध्ये षट्कोणमतिसुन्दरम् । ततः संपूजयेत्पीठं नवशक्तिसमन्वितम् ॥ २१ ॥

পদ্মৰ কৰ্ণিকাৰ মাজত অতি সুন্দৰ ষট্কোণ আঁকিব। তাৰ পিছত নবশক্তিসমন্বিত পীঠক বিধিপূৰ্বক সম্পূজা কৰিব॥২১॥

Verse 22

जयाख्या विजया पश्चादजिताह्वापराजिता । नित्या विलासिनी गोग्धीत्यघोरा मंगला नव ॥ २२ ॥

তাৰ পিছত নৱ মঙ্গল নাম—জয়াখ্যা, বিজয়া, অজিতাহ্বা, অপরাজিতা, নিত্যা, বিলাসিনী, গোগ্ধী, অঘোরা, মঙ্গলা॥২২॥

Verse 23

बीजाढ्यमासनं दत्त्वा मूर्तिं तेनैव कल्पयेत् । तस्यां संपूजयेद्देवीमावाह्यावरणैः क्रमात् ॥ २३ ॥

বীজমন্ত্ৰসমৃদ্ধ আসন দান কৰি, তদনুসাৰে দেৱীমূৰ্তি কল্পনা কৰিব। তাৰ পিছত তাত দেৱীক আহ্বান কৰি, আৱৰণসমূহসহ ক্ৰমে সম্পূৰ্ণ পূজা কৰিব॥২৩॥

Verse 24

मध्यपाग्याम्यसौम्येषु पूजयेदंगदेवताः । षट्कोणेषु यजेन्मंत्री पश्चान्मिथुनदेवताः ॥ २४ ॥

মধ্যভাগত আৰু শুভ দিশসমূহত (পূৰ্ব, উত্তৰ) অঙ্গদেৱতাসকলক পূজা কৰিব। ষট্কোণ অংশত মন্ত্ৰজ্ঞ যজমানে আৰাধনা কৰিব; তাৰ পিছত মিথুনদেৱতাসকলক পূজা কৰিব॥২৪॥

Verse 25

इन्द्रकोणं लसद्दंडकुंडिकाक्षगुणाभयाम् । गायत्रीं पूजयेन्मन्त्री ब्रह्माणमपि तादृशम् ॥ २५ ॥

ইন্দ্ৰ-কোণত (পূব দিশত) মন্ত্ৰসাধকে দণ্ড, কমণ্ডলু আৰু অক্ষমালা-ধাৰিণী, উপদেশ-মুদ্ৰা প্ৰদৰ্শিনী আৰু অভয়দাত্রী দীপ্তিমতী গায়ত্ৰীক পূজা কৰিব; আৰু তদ্ৰূপ ব্ৰহ্মাকো পূজা কৰিব।

Verse 26

रक्षः कोणे शंखचक्रगदापंकजधारिणीम् । सावित्रीं पीतवसनां यजेद्विणुं च तादृशम् ॥ २६ ॥

ৰক্ষঃ-কোণত পীতবস্ত্ৰধাৰিণী, শঙ্খ-চক্ৰ-গদা-পদ্ম ধাৰণকাৰী সাবিত্ৰীক পূজা কৰিব; আৰু তদ্ৰূপ বিষ্ণুকো পূজা কৰিব।

Verse 27

वायुकोणे परश्वक्षमाला भयवरान्विताम् । यजेत्सरस्वतीमच्छां रुद्रं तादृशलक्षणम् ॥ २७ ॥

বায়ু-কোণত (উত্তৰ-পশ্চিম) পৰশু আৰু অক্ষমালা-ধাৰিণী, অভয় আৰু বৰ-মুদ্ৰাযুক্ত নিৰ্মল সরস্বতীক পূজা কৰিব; আৰু তদ্ৰূপ লক্ষণযুক্ত ৰুদ্রকো পূজা কৰিব।

Verse 28

वह्निकोणे यजेद्रत्नकुंभं मणिकरंडकम् । कराभ्यां बिभ्रतीं पीतां तुंदिलं धनदायकम् ॥ २८ ॥

বহ্নি-কোণত (আগ্নেয় দিশত) দুয়ো হাতে ৰত্ন-কুম্ভ আৰু মণি-কৰণ্ডক ধাৰণ কৰা, পীতবৰ্ণা, তুন্দিল আৰু ধনদায়িনী দেৱতাক পূজা কৰিব।

Verse 29

आलिंग्य सव्यहस्तेन वामे तांबूलधारिणीम् । धनदांकसमारूढां महालक्ष्मीं प्रपूजयेत् ॥ २९ ॥

বাওঁ হাতে আলিঙ্গিত, বাওঁ হাতে তাম্বূল ধাৰিণী, ধনদ (কুবেৰ)ৰ অঙ্কত অধিষ্ঠিতা মহালক্ষ্মীক বিধিপূৰ্বক পূজা কৰিব।

Verse 30

पश्चिमे मदनं बाणपाशांकुशशरासनाम् । धारयंतं जपारक्तं पूजयेद्रक्तभूषणम् ॥ ३० ॥

পশ্চিম দিশাত মদন (কামদেৱ)ক পূজা কৰিব লাগে—যি বাণ, পাশ, অঙ্কুশ আৰু ধনুৰ ধাৰণ কৰে, জবা-পুষ্প সদৃশ ৰক্তবৰ্ণ আৰু ৰক্ত অলংকাৰৰে ভূষিত।

Verse 31

सव्येन पतिमाश्लिष्य वामेनोत्पलधारिणीम् । पाणिना रमणांकस्थां रतिं सम्यक्समर्चयेत् ॥ ३१ ॥

বাওঁ ফালে স্বামীক আলিঙ্গন কৰি, বাওঁ হাতত পদুম ধাৰণ কৰি, প্ৰিয়তমৰ কোলাত আসীন ৰতিদেৱীক সোঁ হাতেদি বিধিপূৰ্বক সম্যক পূজা কৰিব লাগে।

Verse 32

ऐशान्ये पूजयेत्सम्यक् विघ्नराजं प्रियान्वितम् । सृणिपाशधरं कांतं वरांगासृक्कलांगुलिम् ॥ ३२ ॥

ঈশান্য দিশাত প্ৰিয়াসহিত বিঘ্নৰাজ (গণেশ)ক সম্যক পূজা কৰিব লাগে—যি মনোহৰ, অঙ্কুশ আৰু পাশ ধাৰণকাৰী, শুভ অঙ্গসম্পন্ন আৰু ৰক্তাভ লক্ষণযুক্ত।

Verse 33

माध्वीपूर्णकपालाढ्यं विघ्नराजं दिगंबरम् । पुष्करे विगलद्रत्नस्फुरच्चषकधारिणम् ॥ ३३ ॥

মই বিঘ্নৰাজ (গণেশ)ক ধ্যান কৰোঁ—যি দিগম্বৰ, মধু-মদিৰাৰে পূৰ্ণ কপালপাত্ৰে সমৃদ্ধ, আৰু পদুমহস্তত ৰত্নদ্যুতিত ঝলমল কৰি ৰস ঝৰোৱা চষক ধাৰণ কৰে।

Verse 34

सिंदूरसदृशाकारामुद्दाममदविभ्रमाम् । धृतरक्तोत्पलामन्यपाणिना तु ध्वजस्पृशाम् ॥ ३४ ॥

তাইৰ ৰূপ সিন্দূৰৰ দৰে, উন্মত্ত মদ-লাস্যে দুলিছিল; এটা হাতত ৰঙা পদুম ধাৰণ কৰি, আন হাতেদি ধ্বজ (পতাকাদণ্ড) স্পৰ্শ কৰিছিল।

Verse 35

आश्लिष्टकांतामरुणां पुष्टिमर्चेद्दिगंबराम् । कर्णिकायां निधी पूज्यौ षट्कोणस्याथ पार्श्वयोः ॥ ३५ ॥

আলিঙ্গনৰত, অৰুণবৰ্ণা, দিগম্বৰী ‘পুষ্টি’ দেৱীৰ বিধিপূৰ্বক পূজা কৰিব। কৰ্ণিকাত দুয়ো নিধিৰ পূজা কৰি পাছত ষট্কোণৰ দুয়ো পাৰ্শ্বত স্থাপন কৰিব।

Verse 36

अंगानि केसरेष्वेताः पश्चात्पत्रेषु पूजयेत् । अनंगकुसुमा पश्चाद्द्वितीयानंगमेखला ॥ ३६ ॥

এই অঙ্গ-দেৱতাসকলক প্ৰথমে কেশৰত, তাৰ পাছত পত্রত পূজা কৰিব। তাৰ পিছত ‘অনঙ্গকুসুমা’ আৰু তাৰ পিছত দ্বিতীয় ‘অনঙ্গমেখলা’ৰ ক্ৰম।

Verse 37

अनंगगमना तद्वदनंगमदनातुरा । भुवनपाला गगनवेगा षष्ठी चैव ततः परम् ॥ ३७ ॥

‘অনঙ্গগমনা’ আৰু ‘অনঙ্গমদনাতুৰা’; ‘ভুবনপালা’; ‘গগনবেগা’—এই নামসমূহ; তাৰ পাছত ক্ৰমে ষষ্ঠী আহে।

Verse 38

शशिलेखा गगनलेखा चेत्यष्टौ यत्र शक्तयः । खङ्गखेटकधारिण्यः श्यामाः पूज्याश्च मातरः ॥ ३८ ॥

তাত ‘শশিলেখা’ আৰু ‘গগনলেখা’ আদি আঠ শক্তি আছে—শ্যামবৰ্ণা মাতৃকা, খড়্গ আৰু খেটক ধাৰিণী, পূজ্য।

Verse 39

पद्माद्बहिः समभ्यर्च्याः शक्तयः परिचारिकाः । प्रथमानंगद्वयास्यादनंगमदना ततः ॥ ३९ ॥

পদ্মৰ বাহিৰত পৰিচাৰিকা-শক্তিসকলৰ যথাবিধি পূজা কৰিব। তাত প্ৰথম ‘অনঙ্গদ্বয়াস্যা’, তাৰ পাছত ‘অনঙ্গমদনা’।

Verse 40

मदनातुरा भवनवेगा ततो भुवनपालिका । स्यात्सर्वशिशिरानंगवेदनानंगमेखला ॥ ४० ॥

তেতিয়া সি কামত আতুৰ হয়; তাৰ গতি বেগৱান হৈ উঠে। ভুৱন-পালিকা শীতঋতু জুৰি কামবেদনা অনুভৱ কৰি যেন কাম-মেখলাৰে বদ্ধা হোৱা দৰে প্ৰকাশ পায়।

Verse 41

चषकं तालवृंतं च तांबूलं छत्रमुज्ज्वलम् । चामरे चांशुकं पुष्पं बिभ्राणाः करपंकजैः ॥ ४१ ॥

তেওঁলোকে পদ্মসদৃশ হাতে পানপাত্ৰ, তালবৃন্ত, তাম্বুল, উজ্জ্বল ছত্ৰ, চামৰ, বস্ত্ৰ আৰু পুষ্প ধৰি ভক্তিভাৱে সেৱাত থিয় হৈছিল।

Verse 42

सर्वाभरणसंदीप्तान् लोकपालान्बहिर्यजेत् । वज्रादीन्यपि तद्बाह्ये देवीमित्थं प्रपूजयेत् ॥ ४२ ॥

অন্তৰমণ্ডলৰ বাহিৰত সৰ্ব অলংকাৰৰে দীপ্ত লোকপালসকলক পূজা কৰিব লাগে। তাৰো বাহিৰত বজ্ৰ আদি দিব্য অস্ত্ৰ স্থাপন কৰি পূজা কৰিব; এইদৰে দেৱীৰ যথাবিধি প্ৰপূজা সম্পন্ন হয়।

Verse 43

मंत्री त्रिमधुरोपेतैर्हुत्वाश्वत्थसमिद्वरैः । ब्राह्मणान्वशयेच्छीघ्रं पार्थिवान्पद्महोमतः ॥ ४३ ॥

মন্ত্ৰজ্ঞে ত্ৰিমধুৰ (গাখীৰ-দধি-ঘৃত) সহ শ্ৰেষ্ঠ অশ্বত্থ সমিধাৰে হোম কৰি, পদ্মহোমৰ দ্বাৰা শীঘ্ৰে ব্ৰাহ্মণ আৰু ৰজাসকলক বশ কৰিব পাৰে।

Verse 44

पलाशपुष्पैस्तत्पत्नीं मंत्रिणः कुसुदैरपि । पंचविंशतिधा जप्तैर्जलैः स्नानं दिने दिने ॥ ४४ ॥

মন্ত্ৰজ্ঞসকলে পলাশ-পুষ্প আৰু কুশ-পুষ্পসহ, পঁচিশবাৰ জপ কৰা জলে তেওঁৰ পত্নীক দিনে দিনে স্নান কৰাব।

Verse 45

आत्मानमभिषिंचेद्यः सर्वसौभाग्यवान्भवेत् । पंचविंशतिधा जप्तं जलं प्रातः पिबेन्नरः ॥ ४५ ॥

যি ব্যক্তি আত্মাভিষেকৰূপে জল ছিটায়, সি সকলো প্ৰকাৰ সৌভাগ্যৰে সমৃদ্ধ হয়। প্ৰাতে পঁচিশবাৰ মন্ত্রজপিত জল মানুহে পান কৰা উচিত॥৪৫॥

Verse 46

अवाप्य महतीं प्रज्ञां कवीनामग्रणीर्भवेत् । कर्पूरागरुसंयुक्तकुंकुमं साधु साधितम् ॥ ४६ ॥

মহৎ প্ৰজ্ঞা লাভ কৰি সি কবিসকলৰ মাজত অগ্ৰগণ্য হয়। ইয়াৰ বাবে কৰ্পূৰ আৰু অগৰু-সংযুক্ত, ভালদৰে সিদ্ধ কৰা কুঙ্কুম (কেশৰ) উপযোগী॥৪৬॥

Verse 47

गृहीत्वा तिलकं कुर्याद्राजवश्यमनुत्तमम् । शालिपिष्टमयीं कृत्वा पुत्तलीं मधुरान्विताम् ॥ ४७ ॥

তিলকদ্ৰব্য লৈ ৰজাক বশ কৰাৰ অনুত্তম সাধনা কৰিব লাগে। চাউলগুঁড়াৰ লেপেৰে সৰু পুতলী বনাই তাত মধুৰ দ্ৰব্য (নৈবেদ্য) সংযুক্ত কৰিব লাগে॥৪৭॥

Verse 48

जप्तां प्रतिष्ठितप्राणां भक्षयेद्रविवासरे । वशं नयति राजानं नारीं वा नरमेव च ॥ ४८ ॥

যাৰ ওপৰত জপ কৰা হৈছে আৰু যাত প্ৰাণপ্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে, তাক ৰবিবাৰে ভক্ষণ কৰিব লাগে। তাতে ৰজা হওক, নাৰী হওক বা পুৰুষ—বশীভূত হয়॥৪৮॥

Verse 49

कण्ठमात्रोदके स्थित्वा वीक्ष्य तोयोद्गतं रविम् । त्रिसहस्रं जपेन्मंत्रं कन्यामिष्टां लभेत्ततः ॥ ४९ ॥

গলালৈকে পানীত থিয় হৈ, পানীৰ পৰা উদিত সূৰ্যক চাই, মন্ত্র তিন সহস্ৰবাৰ জপ কৰিব লাগে; তেতিয়া ইষ্ট কন্যা (যোগ্য বধূ) লাভ হয়॥৪৯॥

Verse 50

अन्नं तन्मंत्रितं मंत्री भुंजीत श्रीप्रसिद्धये । लिखितां भस्मना मायां ससाध्यां फलकादिषु ॥ ५० ॥

শ্ৰীসমৃদ্ধি আৰু লোকপ্ৰসিদ্ধিৰ বাবে সাধকে সেই মন্ত্ৰে অভিমন্ত্ৰিত অন্ন ভোজন কৰিব। লগতে ভস্মেৰে ফল আদি বস্তুত সাধ্যসহিত মন্ত্ৰ-মায়া লিখিব॥৫০॥

Verse 51

तत्कालं दर्शयेद्यंत्रं सुखं सूयेत गर्भिणी । भुवनेशीयमाख्याता सहस्रभुजसंभवा ॥ ५१ ॥

সেই ক্ষণতে যন্ত্ৰ দেখুৱাব; গৰ্ভিণী সুখে প্ৰসৱ কৰিব। ই ‘ভুবনেশী’ নামে খ্যাত, সহস্ৰভুজা দেৱীৰ শক্তিৰ পৰা উদ্ভূত॥৫১॥

Verse 52

भुक्तिमुक्तिप्रदा नॄणां स्मर्तॄणां द्विजसत्तम । ततः कल्पांतरे विप्र कदाचिन्महिषासुरः ॥ ५२ ॥

হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ! ইয়াক স্মৰণ কৰা মানুহক ই ভোগ আৰু মোক্ষ—দুয়োটা প্ৰদান কৰে। তাৰপিছত, হে বিপ্ৰ! অন্য এক কল্পান্তৰত একদা মহিষাসুৰ উদ্ভৱ হ’ল॥৫২॥

Verse 53

बभूव लोकपालांस्तु जित्वा भुंक्ते जगत्त्रयम् । ततस्त्पीडिता देवा वैकुंठं शरणं ययुः ॥ ५३ ॥

লোকপালসকলক জয় কৰি সি ত্ৰিজগতৰ অধিপত্য ভোগ কৰিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া তাৰ দ্বাৰা পীড়িত দেৱতাসকল শৰণ ল’বলৈ বৈকুণ্ঠলৈ গ’ল॥৫৩॥

Verse 54

ततो देवी महालक्ष्मीश्चक्राद्यांगोत्थतेजसा । श्रीर्बभूवमुनिश्रेष्ठ मूर्ता व्याप्तजगत्त्रया ॥ ५४ ॥

তেতিয়া চক্ৰ আদি দিব্য অঙ্গৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা তেজে দেৱী মহালক্ষ্মী—সাক্ষাৎ শ্ৰী—মূর্তিমতী হৈ প্ৰকট হ’ল। হে মুনিশ্ৰেষ্ঠ! তেওঁ ত্ৰিজগত ব্যাপি থাকিল॥৫৪॥

Verse 55

स्वयं सा महिषादींस्तु निहत्य जगदीश्वरी । अरविंदवनं प्राप्ता भजतामिष्टदायिनी ॥ ५५ ॥

জগদীশ্বৰী দেৱীয়ে স্বয়ং মহিষাসুৰ আদি দানৱক বধ কৰি পাছত অৰবিন্দ-বনত উপনীত হ’ল; যিসকলে ভক্তিভাৱে পূজা কৰে, তেওঁলোকক ইষ্ট বৰ দান কৰে।

Verse 56

तस्याः समर्चनं वक्ष्ये संक्षेपेण श्रृणु द्विज । मृत्युक्रोधेन गुरुणा बिंदुभूषितमस्तका ॥ ५६ ॥

এতিয়া মই তেওঁৰ সম্যক্ আৰাধনাৰ বিধি সংক্ষেপে ক’ম—হে দ্বিজ, শুনা। তেওঁ মৃত্যু-ক্রোধসম গম্ভীৰ আৰু ভয়ংকৰ; মস্তকত পবিত্ৰ বিন্দু শোভিত।

Verse 57

बीजमन्त्रः श्रियः प्रोक्तो भजतामिष्टदायकः । ऋषिर्भृगुर्निवृच्छंदो देवता श्रीः समीरिता ॥ ५७ ॥

শ্ৰীৰ বীজমন্ত্ৰ কোৱা হৈছে, যি ভজনকাৰীক ইষ্টফল দান কৰে। ইয়াৰ ঋষি ভৃগু, ছন্দ ‘নিবৃত্’, আৰু অধিষ্ঠাত্রী দেৱতা শ্ৰী (লক্ষ্মী) বুলি কীৰ্তিত।