Adhyaya 65 — Svarocis Enjoys on the Mountain; A Debate on Marital Fidelity and Desire
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणेऽथ स्वारोचिषे मन्वन्तरेऽ चतुःषष्ठितमोऽध्यायः ।
पञ्चषष्ठितमोऽध्यायः- ६५
मार्कण्डेय उवाच ।
ततः स ताभिः सहितः पत्नीभिरमरद्युतिः ।
ररामा तस्मिन् शैलेन्द्रे रम्यकानननिर्झरे ॥
iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe 'tha svārociṣe manvantare catuḥṣaṣṭitamo 'dhyāyaḥ / pañcaṣaṣṭitamo 'dhyāyaḥ 65 / mārkaṇḍeya uvāca tataḥ sa tābhiḥ sahitaḥ patnībhir amaradyutiḥ / rarāma tasmin śailendre ramyakānananirjhare
এইদৰে শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণৰ স্বাৰোচিষ মন্বন্তৰত ৬৪তম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল। ৬৫তম অধ্যায় আৰম্ভ। মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে—তাৰ পাছত সেই তেজোময় দিব্য পুৰুষে সেই পত্নীসকলৰ সৈতে, মনোৰম উপবন আৰু ঝৰ্ণাৰে শোভিত সেই ৰাজস পৰ্বতত ক্ৰীড়া কৰি বিচৰণ কৰিলে।
The text normalizes enjoyment after rightful attainment: bhoga is not condemned when situated within order and blessing, rather than driven by harm or adharma.
Manvantara: the colophon explicitly situates the narrative inside a manvantara unit, a classic Purāṇic organizing principle.
Mountain, grove, and waterfall imagery often signal a ‘tīrtha-like’ inner landscape—stability (mountain), flourishing (grove), and flowing vitality (waterfall).