Adhyaya 61 — The Second Manvantara Begins: The Brahmin’s Swift Journey and Varuthini’s Temptation on Himavat
दात्यूहकोयष्टिकाद्यैः क्वचिच्चातिमनोहरैः ।
पुंस्कोकिलकलालापैः श्रुतिहारिभिरन्वितम् ॥
dātyūhakoyaṣṭikādyaiḥ kvaciccātimanoharaiḥ /
puṃskokilakalālāpaiḥ śrutihāribhiranvitam
ক’তবাত দাত্যূহ আৰু কোয়ষ্টিক আদি অতি মনোহৰ পক্ষীৰে ঠাইখন অলংকৃত আছিল; ক’তবাত কাণ হৰণ কৰা পুৰুষ কোকিলৰ মধুৰ কূজনত সেয়া শোভিত হৈছিল।
{ "primaryRasa": "adbhuta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Captivating sound is a classic test of restraint; the verse paints beauty without condemning it, leaving room for the reader to practice non-attachment amid pleasure.
Scene description supporting narrative (carita), not a pancalakṣaṇa core category.
‘Ear-stealing’ calls can allude to nāda (sound) as both distraction and doorway—outer birdsong mirrors inner vibration that yogic traditions refine toward subtle hearing.