Shloka 28
वैशम्पायन उवाच इत्युक्त्वा प्राद्रवद् भीतो रथात् प्रस्कन्द्य कुण्डली । त्यक्त्वा मानं च दर्प च विसृज्य सशरं धनु:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! ऐसा कहकर मान और अभिमानको त्यागकर बाणसहित धनुषको वहीं छोड़कर कुण्डलधारी राजकुमार उत्तर रथसे कूद पड़ा और भयभीत होकर भाग चला
vaiśampāyana uvāca | ity uktvā prādravad bhīto rathāt praskandya kuṇḍalī | tyaktvā mānaṃ ca darpaṃ ca visṛjya saśaraṃ dhanuḥ ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—এইদৰে কৈ কুণ্ডলধাৰী ৰাজকুমাৰে ৰথৰ পৰা জাঁপ মাৰি নামি, ভয়ত আতংকিত হৈ দৌৰি পলাই গ’ল। মান আৰু দৰ্প ত্যাগ কৰি, তীৰসহ ধনুখনো তাতেই এৰি দিলে।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the fragility of pride: when real danger appears, arrogance and even a sense of honor can collapse. It implicitly contrasts outward warrior symbols (bow, arrows, chariot) with inner steadiness and courage required for kṣatriya-dharma.
After speaking, the ear-ringed prince Uttara jumps down from the chariot in fear, flees, and leaves behind his bow and arrows—signaling panic and retreat at a critical moment in the Virāṭa episode.