Shloka 181
Brāhmaṇa-māhātmya: Tārkṣya’s instruction on tapas, satya, and svadharma
Chapter 182
इति श्रीमहा भारते वनपर्वणि आजगरपर्वणि भीममोचने एकाशीत्यधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate vanaparvaṇi ājagaraparvaṇi bhīmamocane ekāśītyadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
এইদৰে শ্ৰীমহাভাৰতৰ বনপৰ্বৰ অন্তৰ্গত আজগৰপৰ্বত ভীমৰ মোচন-প্ৰসঙ্গৰ একশ একাশি-তম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল। এই উপসংহাৰে অধ্যায়ৰ শিক্ষা আৰু কাহিনীৰ গতি সম্পূৰ্ণ কৰি, যথাযথ বোধ আৰু ধৰ্মাচৰণেৰে বিপদৰ পৰা মুক্তিৰ দিশে অগ্ৰসৰ হোৱাৰ সংকেত দিয়ে।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse itself does not add new instruction; it signals closure of the chapter situated in the Ājagara episode, whose broader ethical thrust emphasizes that peril can be overcome through discernment, self-control, and adherence to dharma rather than mere force.
This is the formal end-marker of the chapter: it identifies the text (Mahābhārata), the book (Vana Parva), the sub-episode (Ājagara-parvan), and the specific narrative focus (Bhīma’s release), concluding the chapter’s account.