Sātyaki’s Call for Intervention and Yudhiṣṭhira’s Vow-Bound Restraint (सात्यकिवाक्यं—धर्मराजस्य धैर्यनिश्चयः)
प्रतिप्रयान्त्वद्य दशार्हवीरा दृष्टोडस्मि नाथैर्नरलोकनाथी: । धर्मेडप्रमादं कुरुताप्रमेया द्रष्टास्मि भूय: सुखिन: समेतान्,अब ये यदुवंशी वीर द्वारकाको लौट जायँ। आपलोग मेरे नाथ या सहायक तो हैं ही, सम्पूर्ण मनुष्य-लोकके भी रक्षक हैं, आपलोगोंसे मिलना हो गया, यह बड़े आनन्दकी बात है। अनुपम शक्तिशाली वीरो! आपलोग धर्मपालनकी ओरसे सदा सावधानी रखें। मैं पुनः आप सभी सुखी मित्रोंको एकत्र हुआ देखूँगा
pratiprayāntv adya daśārhavīrā dṛṣṭo ’smi nāthaiḥ naralokanāthīḥ | dharme ’pramādaṃ kurutāprameyā draṣṭāsmi bhūyaḥ sukhinaḥ sametān ||
হে দশাৰ্হবংশীয় বীৰসকল, আজি তোমালোকে প্ৰস্থান কৰা। তোমালোকৰ দৰ্শনে মই ধন্য—তোমালোক মোৰ নাথ আৰু সহায়ক, আৰু সমগ্ৰ মানৱলোকৰো ৰক্ষক। এই মিলনে মোক মহা আনন্দ দিলে। হে অপ্ৰমেয় পৰাক্ৰমশালী মহাবীৰসকল, ধৰ্মৰ পালন আৰু ৰক্ষাত সদায় সাৱধান থাকিবা। পুনৰ তোমালোক সকলোকে সুখী অৱস্থাত, সখাৰূপে একেলগে দেখা পাম—এই মোৰ কামনা।
युधिछिर उवाच
The verse emphasizes apramāda—constant vigilance in dharma. Even powerful allies and celebrated heroes are urged to guard righteousness through careful conduct, suggesting that ethical steadiness, not mere strength, sustains social order and true protection.
Yudhiṣṭhira respectfully bids farewell to the Daśārha/Yādava warriors (associated with Kṛṣṇa’s people) as they return, expressing gratitude for their support, praising them as protectors, and offering a blessing that they remain steadfast in dharma and meet again happily.