Mahabharata — Udyoga Parva, Shloka 16
Sanatsujāta on the Imperceptible Eternal Light (यत्तच्छुक्रं महज्ज्योतिः)
असाधना वापि ससाधना वा समानमेतद् दृश्यते मानुषेषु । समानमेतदमृतस्येतरस्य मुक्तास्तत्र मध्व उत्सं समापु: । योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
asādhanā vāpi sasādhanā vā samānam etad dṛśyate mānuṣeṣu | samānam etad amṛtasya itarasya muktās tatra madhv-utsaṃ samāpuḥ | yoginas taṃ prapaśyanti bhagavantaṃ sanātanam ||
সাধনাহীন হওক বা সাধনাসম্পন্ন—সেই পৰম তত্ত্ব মানুহৰ মাজত সমানভাৱে একে ৰূপে বিদ্যমান বুলি দেখা যায়। নিজৰ দিশৰ পৰা তেওঁ বন্ধ আৰু মুক্ত—উভয়ৰ বাবে সমান; পাৰ্থক্য মাথোঁ এই যে মুক্তজনেই আনন্দৰ মূল উৎস, অমৃতস্বৰূপ প্ৰভুক লাভ কৰে। সেই সনাতন ভগৱানকেই যোগীসকলে প্ৰত্যক্ষ দৰ্শন কৰে।
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
The Supreme Reality (Bhagavān/Brahman) is impartial and equally present in all humans, regardless of whether they possess spiritual disciplines. The decisive difference lies not in the Lord’s presence but in the seeker’s condition: only the liberated truly attain and taste the ‘nectar-spring’ of bliss, which yogins realize through direct vision.
Sanatsujāta is instructing (in the Sanatsujātīya section of Udyoga Parva) on liberation and the nature of the Self/Lord. He contrasts bondage and freedom, emphasizing that the eternal Lord is the same for all, while realization and attainment belong to those who are freed and who see through yoga.