Shloka 3
Ārjava, Satya, and the Virocana–Sudhanvan Exemplum
Udyoga-parva 35
साध्या ऊचु. साध्या देवा वयमेते महर्षे दृष्टवा भवन्तं न शकनुमो<डनुमातुम् । श्रुतेन धीरो बुद्धिमांस्त्वं मतो नः काव्यां वाचं वक्तुमर्हस्युदाराम्
sādhyā ūcuḥ | sādhyā devā vayam ete maharṣe dṛṣṭvā bhavantaṃ na śaknumo ’numātum | śrutena dhīro buddhimāṃs tvaṃ mato naḥ kāvyāṃ vācaṃ vaktum arhasy udārām |
সাধ্যসকলে ক’লে—“হে মহৰ্ষে! আমি সাধ্যদেৱ। কেৱল আপোনাক দেখি আপোনাৰ প্রকৃত পৰিচয় নিৰ্ণয় কৰিব নোৱাৰোঁ। কিন্তু শ্রুতি-পরম্পৰাৰ পৰা আমি আপোনাক শাস্ত্ৰজ্ঞ, ধীৰ আৰু প্ৰজ্ঞাবান বুলি মানো; সেয়ে আমাৰ বাবে উদাৰ, কাব্যসৌন্দৰ্যযুক্ত আৰু উপদেশময় বাক্য কওক।”
विदुर उवाच
Educational Q&A
True authority is recognized not merely by appearance but by qualities attested through learning, steadiness, and wisdom; therefore, noble speech should be used to instruct and guide others in dharma.
A group of deities called the Sādhyas address a great seer. They admit they cannot identify him by sight alone, but having heard of his learning and character, they request him to deliver an elevated, instructive discourse.