Shloka 21
अविलम्बमनायस्तमद्रुतं धीरमूर्जितम् । असंसक्ताक्षरपदं स्वरभावसमन्वितम्
avilambam anāyastam adrutaṃ dhīram ūrjitam | asaṃsaktākṣarapadaṃ svarabhāvasamanvitam ||
কথাপাঠ ন অতিধিক থমকি থমকি হ’ব, ন অতিশয় তীব্ৰ গতিৰে। ই স্বচ্ছন্দ, ধীৰ আৰু ওজস্বী গতিৰে হ’ব; অক্ষৰ-পদ যেন জড়াই নাযায়, উচ্চাৰণ স্পষ্ট হ’ব; আৰু স্বৰ-ভাব একেলগে মিলিব— তেতিয়াহে অৰ্থ মধুৰভাৱে প্ৰকাশ পায়।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches disciplined, ethical speech in sacred narration: avoid dragging or rushing, speak without strain, articulate syllables and words distinctly, and align tone with intended emotion so the listener understands the meaning clearly.
Vaiśampāyana gives a normative instruction about how a kathā-vācaka (narrator/reciter) should deliver the Mahābhārata—setting standards for pace, clarity of pronunciation, and expressive tone as part of proper transmission of the tradition.