Shloka 19
शुचि: शीलान्विताचार: शुक्लवासा जितेन्द्रिय: । संस्कृत: सर्वशास्त्रज्ञ: श्रद्दधानोइनसूयक:
śuciḥ śīlānvita-ācāraḥ śukla-vāsā jitendriyaḥ | saṃskṛtaḥ sarva-śāstra-jñaḥ śraddadhāno 'n-asūyakaḥ ||
বৈশম্পায়নে ক’লে— যি বাহিৰে-ভিতৰে শুচি, শীলবান আৰু সদাচাৰী; পৰিষ্কাৰ শ্বেত বস্ত্ৰধাৰী; ইন্দ্ৰিয়-সংযমী, সংস্কাৰসম্পন্ন, সকলো শাস্ত্ৰৰ তত্ত্বজ্ঞ, শ্ৰদ্ধাৱান আৰু দোষদৃষ্টিৰহিত— তেনে বিদ্বান পুৰুষক দান আৰু মান দি অনুগৃহীত কৰি বাচক নিযুক্ত কৰিব লাগে, যাতে ধৰ্মৰ মৰ্যাদা অটুট থাকে।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the transmitter of sacred tradition should be ethically qualified: pure, disciplined, learned, faithful, and free from envy or fault-finding; such a person should be honored and supported so the teaching is preserved and conveyed rightly.
In the Svargārohaṇa context, Vaiśaṃpāyana describes the standards for selecting a competent and morally fit vācaka (reciter) of the epic—emphasizing character and self-mastery alongside scholarship.