Shloka 226
Rājapurohita-lakṣaṇa and Purūravas–Vāyu Saṃvāda
Varṇa, Sovereignty, and Abhaya-dāna
अग्नौ वाससि सूर्ये च सुखं शीते<थधिगच्छति । जब गर्मी पड़ती है
agnau vāsasi sūrye ca sukhaṁ śīte ’thādhigacchati
শীতত মানুহে অগ্নি, বস্ত্ৰ আৰু সূৰ্যৰ তাপত সুখ পায়। গৰমত সি ছাঁ, পানী আৰু বায়ুৰ আশ্ৰয় লৈ আৰাম অনুভৱ কৰে; আৰু শীতত অগ্নিতাপ, সূৰ্যতাপ আৰু বস্ত্ৰাৱৰণে স্বস্তি দিয়ে। কিন্তু অরাজকতা আৰু অনিরাপত্তাৰ ভয় জাগিলে কোনো বস্তুতেই সুখ নাথাকে—কাৰণ নিরাপত্তাই সকলো সুখৰ মূল।
ऐल उवाच
Educational Q&A
Comfort is relative to conditions (heat/cold), but the deeper teaching is that without security and social order (dharma upheld in society), ordinary sources of pleasure fail; fear destroys the possibility of peace.
In the didactic discourse of Śānti Parva, the speaker (Aila) uses a simple seasonal analogy—seeking shade and water in heat, and fire, sun, and clothing in cold—to illustrate that well-being depends on proper supports, and to underline that anarchy or insecurity negates all such comforts.