Shloka 26
Bhīṣma’s Śara-śayyā Stuti to Vāsudeva and Yogic Preparation for Dehotsarga
Body-Relinquishment
वे ही इस विश्वके परम आधार हैं। इन्हींको नारायणदेव कहते हैं। वे सूक्ष्मसे भी सूक्ष्म और स्थूलसे भी स्थूल हैं। वे भारी-से-भारी और उत्तमसे भी उत्तम हैं ।।
sa hi viśvasya parama ādhāraḥ; taṃ nārāyaṇaṃ devāḥ pravadanti. sa sūkṣmāt sūkṣmataraḥ sthūlāt sthūlataraḥ; gurutvāt gurutaraḥ śreṣṭhatvāc ca śreṣṭhataraḥ. yaṃ vākeṣv anuvākeṣu niṣatsu upaniṣatsu ca gṛṇanti satyakarmāṇaṃ satyaṃ satyeṣu sāmasu.
ভীষ্মে ক’লে—তেওঁয়েই এই সমগ্ৰ বিশ্বৰ পৰম আধাৰ; দেৱসকলে তেওঁক নাৰায়ণ বুলি কয়। তেওঁ সূক্ষ্মতকৈও অতিসূক্ষ্ম, স্থূলতকৈও অতিস্থূল; গুৰুভাৰতকৈও অতিগুৰুভাৰী, আৰু উত্তমতকৈও পৰম উত্তম। বেদৰ বাক্য আৰু অনুবাক্যত, নিষদ আৰু উপনিষদত, আৰু সত্য কোৱা সামগানত ঋষিসকলে তেওঁক ‘সত্য’ আৰু ‘সত্যকৰ্মা’—যাঁৰ কৰ্মই সত্য—বুলি গাই স্তুতি কৰে।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The Supreme (Nārāyaṇa) is the ultimate ground of existence and the standard of dharma: He is identified with Satya (Truth) and with satyakarman (truthful action), implying that ethical life must be rooted in reality and integrity rather than expediency.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and ultimate principles; here he elevates the discussion to the highest metaphysical level by describing Nārāyaṇa as the cosmic foundation praised throughout Vedic and Upaniṣadic revelation.