Shloka 72
अध्याय ३५१ — उञ्छवृत्ति-व्रतसिद्धेः मानुषस्य परमगतिः
Sūrya–Nāga Dialogue on the Perfected Gleaner-Ascetic
पाउचरात्रविदो ये तु यथाक्रमपरा नृप । एकान्तभावोपगतास्ते हरिं प्रविशन्ति वै
Vaiśampāyana uvāca: Pāñcarātravido ye tu yathākramaparā nṛpa | ekāntabhāvopagatās te hariṃ praviśanti vai ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—হে ৰাজন! যিসকলে পাঞ্চৰাত্ৰ-শাস্ত্ৰ জানে আৰু তাত নিৰ্দিষ্ট ক্ৰম অনুসৰি অনুশাসনত নিবিষ্ট থাকে, একান্ত ভক্তিৰে ভগৱানৰ শৰণাগত হয়—তেওঁলোক নিশ্চয় শ্ৰীহৰিতেই প্ৰৱেশ কৰে।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
True attainment of Hari comes from single-minded devotion and surrender supported by disciplined practice in the prescribed order; knowledge alone is insufficient without lived commitment.
Vaiśampāyana, in the didactic setting of Śānti Parva, states a doctrinal conclusion: practitioners who follow the Pāñcarātra path with exclusive devotion ultimately attain union with Hari.