Shloka 5
Prāyaścitta and Contextual Non-Culpability (प्रायश्चित्त-निमित्त-अदोषवाद)
जपन् वान्यतमं वेदं योजनानां शतं व्रजेत् । सर्वस्वं वा वेदविदे ब्राह्मणायोपपादयेत्
vyāsa uvāca | japan vānyatamaṃ vedaṃ yojanānāṃ śataṃ vrajet | sarvasvaṃ vā vedavide brāhmaṇāyopapādayet | athavā prāyaścittaṃ … |
ব্যাসে ক’লে—কোনোৱে এটা বেদ জপ কৰি কৰি শ’ যোজন পথ যাত্ৰা কৰক, অথবা তেনে যাত্ৰা পুনৰ কৰক; নাইবা বেদজ্ঞ ব্ৰাহ্মণক নিজৰ সৰ্বস্ব অৰ্পণ কৰক। এনে কঠোৰ তপস্যা আৰু পণ্ডিতসকলৰ প্ৰতি মহাদানৰ দ্বাৰা—গো আৰু ব্ৰাহ্মণৰ ৰক্ষক পুৰুষ ব্ৰহ্মহত্যাৰ পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।
व्यास उवाच
Educational Q&A
Grave wrongdoing is addressed through rigorous self-discipline (japa and arduous travel) and through restorative generosity to genuine Vedic learning; the verse frames expiation as both inner austerity and outward restitution, especially in relation to safeguarding cows and Brahmins.
Vyāsa is describing recognized forms of prāyaścitta: reciting a Veda while undertaking long journeys and/or giving one’s wealth to a Veda-knowing Brahmin, presented as means by which a protector of cows and Brahmins can be freed from the taint of brahmahatyā.