Atithi-prāpti and the Brāhmaṇa’s Deliberation on Triadic Dharma (अतिथिप्राप्तिः धर्मत्रयविचारश्च)
कथं कर्तव्यमस्माभिर्भगवंस्तद् वदस्व न: । तब देवताओं और देवर्षियोंने उपर्युक्त बात कहनेवाले गुरुस्वरूप भगवान्से कहा --“भगवन्! जब कलियुगमें जहाँ-कहीं भी धर्मका एक ही चरण अवशिष्ट रहेगा
kathaṁ kartavyam asmābhir bhagavaṁs tad vadasva naḥ |
“ভগৱন, আমি কি কৰোঁ—সেয়া আমাক কওক।” তেতিয়া দেৱতাসকল আৰু দেৱৰ্ষিসকলে, ওপৰৰ কথা কোৱা গুৰুস্বরূপ ভগৱানক ক’লে—“ভগৱন! কলিযুগত যেতিয়া জগতত য’তে-ত’তে ধৰ্মৰ কেৱল এটা পাদহে অৱশিষ্ট থাকিব, তেতিয়া আমাৰ কৰণীয় কি? অনুগ্ৰহ কৰি কওক।”
वैशम्पायन उवाच
The verse frames an ethical inquiry: when righteousness declines drastically in Kali-yuga, one should seek clear guidance on one’s duty (kartavya) from a legitimate spiritual authority, emphasizing deliberate, dharma-centered action even amid moral decay.
The narrator reports that the assembled questioners address a revered, guru-like Lord and ask for instruction—specifically, what they should do when Kali-yuga arrives and dharma survives only in a minimal fraction.