Shloka 27
कालनिर्देशः शोकनिवारणं च
Instruction on Kāla and the Removal of Grief
पारिवित्त्यं तु पतिते नास्ति प्रव्रजिते तथा । भिक्षिते पारदार्य च तद् धर्मस्य न दूषकम्
pārivittyaṃ tu patite nāsti pravrajite tathā | bhikṣite pāradārya ca tad dharmasya na dūṣakam ||
পতিত (ধৰ্মচ্যুত) ব্যক্তিৰ ক্ষেত্ৰত ‘পাৰিবিত্ত্য’ দোষ প্ৰযোজ্য নহয়; তদ্ৰূপ প্ৰব্ৰজিত (সংসাৰত্যাগী) ব্যক্তিৰ ক্ষেত্ৰতো নহয়। আৰু যি ভিক্ষাবৃত্তিত পৰিছে, তাৰ বাবে পৰস্ত্ৰীগমনো ধৰ্মদূষণ বুলি গণ্য নহয়।
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse states that certain social-legal faults (like pārivittya) are not applied uniformly; in cases of moral fall, renunciation, or extreme destitution, the usual standards may be suspended, implying a contextual and exception-based approach to dharma.
Vyāsa is articulating a dharma-judgment: he lists conditions (a fallen person, a renunciant, and one driven to begging) under which specific transgressions are said not to ‘taint’ dharma in the same way, reflecting the Shānti Parva’s broader discussion of nuanced ethical reasoning.