Shloka 31
Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
प्रावेशयत् ततः कक्ष्यां तृतीयां राजवेश्मन: । थोड़ी ही देरमें राजमन्त्री हाथ जोड़े हुए वहाँ पधारे और उन्हें अपने साथ महलकी तीसरी ड्योढ़ीमें ले गये ।।
prāveśayat tataḥ kakṣyāṃ tṛtīyāṃ rājaveśmanaḥ | tatrāntaḥpurasambaddhaṃ mahac caitrarathopamam |
ভীষ্মে ক’লে—তাৰ পাছত মন্ত্ৰীয়ে তেওঁক ৰাজপ্ৰাসাদৰ তৃতীয় অন্তঃপ্ৰাঙ্গণলৈ প্ৰৱেশ কৰালে। তাত অন্তঃপুৰৰ কাষতে এক বিশাল আৰু অতি সুন্দৰ উদ্যান আছিল, যি প্ৰসিদ্ধ চৈত্রৰথ বন যেন মনোহৰ লাগিছিল। জল-ক্ৰীড়াৰ বাবে পৃথক পৃথক বহু সুন্দৰ পুখুৰী নিৰ্মিত আছিল, আৰু পুষ্পিত গছ-গছনিয়ে সেই ৰমণীয় উপবনক শোভা দিছিল। সেই উৎকৃষ্ট উদ্যানৰ নাম আছিল ‘প্ৰমদাবন’; মন্ত্ৰীয়ে শুকদেৱক তাতেই লৈ গ’ল।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage highlights royal hospitality and the deliberate staging of worldly splendor—palace courts, inner gardens, and pleasure-ponds—often used in epic narratives to contrast external luxury with inner discipline, testing whether a visitor (here, Śukadeva) remains steady in dharma and detachment amid temptations.
A royal minister escorts Śukadeva through the palace into the third inner precinct. Adjacent to the antaḥpura lies a magnificent garden likened to Caitraratha, filled with separate ponds for water-play and blooming trees. The garden is named Pramadāvana, and Śukadeva is led inside.