Shloka 187
Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
मेरा जन्म उसी महान् कुलमें हुआ है। मैंने अपने योग्य पतिके न मिलनेपर मोक्षधर्मकी शिक्षा ली तथा मुनिव्रत धारण करके मैं अकेली विचरती रहती हूँ ।।
merā janma tasmin mahān kule jātaṃ; mayā yogyapater alabdhau mokṣadharmasya śikṣā gṛhītā, munivratam āsthāya ekākī carāmi. na asmi satra-praticchannā, na para-svāpa-hāriṇī; na dharma-saṅkara-karī; sva-dharme asmi dhṛta-vratā.
মোৰ জন্ম সেই মহৎ বংশতেই হৈছিল। যেতিয়া মোৰ যোগ্য স্বামী নাপালোঁ, তেতিয়া মই মোক্ষধৰ্মৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিলোঁ; মুনিব্ৰত ধাৰণ কৰি মই একাকিনী হৈ বিচৰণ কৰি আছোঁ। মই সন্ন্যাসিনীৰ ছদ্মবেশ লোৱা নোহোঁ; পৰৰ ধন অপহৰণ নকৰোঁ; ধৰ্মত সংকৰ আৰু বিকৃতি নঘটাওঁ। দৃঢ় ব্ৰতধাৰিণী হৈ মই স্বধৰ্মত প্ৰতিষ্ঠিত, সংকল্পসহ ব্ৰহ্মচৰ্য পালন কৰোঁ।
भीष्य उवाच
Educational Q&A
The verse asserts ethical authenticity in renunciation: true ascetic life is marked by steadfast vows (especially brahmacarya), non-stealing, and non-disruption of dharma—rejecting hypocrisy (false ascetic disguise) and harm to social-moral order (dharma-saṅkara).
Within Bhishma’s discourse in the Śānti Parva, a first-person speaker (an ascetic woman in the cited passage) explains her life-choice: lacking a suitable marriage, she adopted mokṣa-oriented teachings and the muni’s vow, living alone while defending her moral purity against suspicions of deceit, theft, or causing dharmic disorder.