Shloka 223
Śreyas-nirdeśa (Discerning the Superior Good): Nārada–Gālava Saṃvāda
असंत्याज्यं यदा मर्त्य: कि स्वस्थ इव तिष्ठसि | पिताजी! जब इस शरीरमें मृत्यु
asantyājyaṃ yadā martyaḥ kiṃ svastha iva tiṣṭhasi |
যেতিয়া মানুহৰ সন্মুখত ত্যাগ কৰিব নোৱাৰা—মৃত্যুই—দাঁড়াই থাকে, তেতিয়া তুমি স্বস্তিৰ দৰে কিয় বহি আছা? এই দেহত মৃত্যু, জৰা, ব্যাধি আৰু নানা কাৰণজাত দুঃখৰ শৃংখলা সদায় থাকে; আৰু মানুহে কোনো উপায়ে সঁচাকৈ সিহঁতৰ পৰা মুক্ত হ’ব নোৱাৰে। তেন্তে এনে অৱস্থাত তুমি নিশ্চিন্ত কিয়?
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma highlights the inevitability of death, aging, and disease, urging alertness and ethical seriousness rather than complacency. The verse presses the listener to recognize unavoidable suffering as a prompt for right living, reflection, and detachment.
In the Shanti Parva’s instruction-setting, Bhishma addresses his interlocutor with a pointed question: given that the body is bound to death, decay, and illness, why is the person behaving as if secure and untroubled? It functions as a wake-up call within Bhishma’s broader counsel on dharma and the human condition.