Shloka 90
योग–सांख्यसमन्वयः, रथोपमा, व्यक्त–अव्यक्तविवेकः
Yoga–Sāṃkhya Synthesis, Chariot Allegory, and the Vyakta–Avyakta Distinction
अशथेड़िितं वज्रधरस्य नारद: श्रियश्व देव्या मनसा विचारयन् | श्रियै शशंसामरदृष्टपौरुष: शिवेन तत्रागमनं महर्षिभि:
aśatheḍitaṁ vajradharasya nāradaḥ śriyaś ca devyā manasā vicārayan | śriyai śaśaṁsāmaradṛṣṭapauruṣaḥ śivena tatrāgamanaṁ maharṣibhiḥ ||
সেই সময়ত অমৰসকলৰ পৌৰুষ প্ৰত্যক্ষ দেখা দেৱর্ষি নাৰদে, কোনো কপট ন ৰাখি, বজ্ৰধাৰী ইন্দ্ৰ আৰু দেৱী শ্ৰী (লক্ষ্মী)ৰ অভিপ্ৰায় মনতে ধৰি অন্তৰে চিন্তা কৰিলে। তাৰ পাছত মহর্ষিসকলৰ সৈতে মিলি তাত লক্ষ্মীদেৱীৰ শুভাগমন প্ৰশংসা কৰি ক’লে—তাঁৰ পদাৰ্পণ সকলো লোকৰ বাবে মঙ্গলকাৰী।
शक्र उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that auspicious outcomes arise when wise beings act with sincerity (aśatheḍitam) and align their intentions with dharma; the presence of Śrī (prosperity and well-being) is portrayed as universally beneficial when welcomed and affirmed by sages.
Nārada, having observed the gods’ prowess, mentally considers Indra’s and Śrī’s intention and then publicly praises Śrī’s auspicious arrival at that place, noting that her coming—along with the great sages—will bring welfare to all worlds.