Shloka 14
अव्यक्त–व्यक्त–कारणकार्यविवेकः
Avyakta–Vyakta and Causality: Discrimination of Field and Knower
अन्तरात्मा तथा देहमाविश्येन्द्रियरश्मिभि: । प्राप्येन्द्रिययुणान् पडच सो<स्तमावृत्य गच्छति
antarātmā tathā deham āviśyendriya-raśmibhiḥ | prāpyendriya-guṇān pañca so 'stam āvṛtya gacchati ||
ভীষ্মে ক’লে—যেনেকৈ সূৰ্য উদিত হৈ নিজৰ কিৰণ সকলো দিশে বিস্তাৰ কৰে আৰু অস্তময়ত সেই কিৰণসমূহক নিজৰ ভিতৰতে সংহাৰ কৰে, তেনেকৈ অন্তৰাত্মা দেহত প্ৰৱেশ কৰি ইন্দ্ৰিয়-ৰশ্মিস্বৰূপ বৃত্তিৰ দ্বাৰা পঞ্চ বিষয় গ্ৰহণ কৰে; আৰু দেহ ত্যাগৰ সময়ত সেই সকলো শক্তিক নিজৰ ভিতৰত সংহৰি আগলৈ গতি কৰে।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The Self is distinct from the body and senses: it ‘projects’ experience through the senses to grasp the five sense-objects, and at death it withdraws those faculties and moves on. Hence one should cultivate detachment and self-knowledge rather than identify with sensory life.
In Shanti Parva’s instruction on dharma and liberation, Bhishma explains to the listener how the jiva/inner Self operates in embodiment, using the sun’s rays as a simile for the senses spreading out during life and being gathered back at the time of departure.