Shloka 54
Duryodhana-śibira-praveśaḥ — The Pāṇḍavas Enter the Kaurava Camp; The Burning of Arjuna’s Chariot
यूयं निहतसंकल्पा: शोचन्तो वर्तयिष्यथ । अच्युत! मैं सुहदों और सेवकोंसहित स्वर्गलोकमें जाऊँगा और तुमलोग भग्नमनोरथ होकर शोचनीय जीवन बिताते रहोगे || ५३ ह ।।
yūyaṁ nihata-saṅkalpāḥ śocanto vartayiṣyatha | acyuta! mayā suhṛdbhiḥ sevakaiś ca sārdhaṁ svargalokaṁ gamiṣyāmi, yūyaṁ tu bhagna-manorathāḥ śocanīyaṁ jīvitaṁ vartayiṣyatha || (na me viṣādo bhīmena pādena śira āhatam | kākā vā kaṅka-gṛdhrā vā nidhāsyanti padaṁ kṣaṇāt ||) sañjaya uvāca: asya vākyasya nidhane kuru-rājasya atha dhīmataḥ ||
“তোমালোকৰ সংকল্প ভাঙি যাব, আৰু শোকতে দিন কটাবা। হে অচ্যুত! মই মোৰ সুহৃদ আৰু সেৱকসকলৰ সৈতে স্বৰ্গলোকলৈ যাম; আৰু তোমালোক আশা-ভঙ্গ হৈ কৰুণ জীৱন যাপন কৰি থাকিবা। ভীমে নিজৰ পাদে মোৰ মূৰত যি আঘাত কৰিলে, তাৰ বাবে মোৰ কোনো বিষাদ নাই; কিয়নো ক্ষণমাত্ৰতে কাক, কঙ্ক আৰু গৃধ্ৰ এই দেহৰ ওপৰত পা থ’ব।” সঞ্জয়ে ক’লে—বুদ্ধিমান কুরু-ৰাজৰ এই বাক্য শেষ হোৱাত…
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage underscores impermanence and the harsh moral psychology of war: humiliation and bodily injury are fleeting compared to death itself, and victory/defeat quickly turns into grief. It also reflects a kṣatriya-style insistence on facing death without lament, even while speaking bitterly to the victors.
In the aftermath of the mace-fight, the fallen Kuru king speaks defiantly: he predicts the Pāṇḍavas will live on in sorrow with broken aims, while he will attain heaven with his companions. He dismisses the shame of Bhīma’s foot-strike, noting that scavenger birds will soon tread on his corpse anyway. Sañjaya then resumes narration as the speech ends.