Shloka 121
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
क्रुद्धेन द्रोणपुत्रेण संछन्ना: प्रापतन् भुवि । यक्षों तथा राक्षसोंसे भरे हुए एवं रथों
sañjaya uvāca | kruddhena droṇaputreṇa saṃchannāḥ prāpatan bhuvi | bhrātṝn anye pitṝn anye putrān anye vicukruśuḥ ||
সঞ্জয় ক’লে—দ্ৰোণপুত্ৰৰ ক্ৰোধে আচ্ছন্ন হৈ বহু যোদ্ধা ভূমিত পৰি গ’ল। কিছুমানে ভাতৃক, কিছুমানে পিতৃক, আৰু কিছুমানে পুত্ৰক মাতি কান্দিবলৈ ধৰিলে—সংহাৰৰ মাজত স্বজন-বিয়োগৰ কৰুণ আৰ্তনাদ উঠিল।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the human cost of rage-driven violence: when anger governs action, the battlefield becomes a place of familial lament, revealing how war collapses social and ethical bonds into grief.
Sañjaya describes the aftermath of Aśvatthāman’s furious assault: people fall to the ground, and survivors cry out in anguish, calling for lost brothers, fathers, and sons amid the chaos.