क्षिप्रं संनद्धकवचौ सखडूगावात्तकार्मुकौ | मामास्थाय प्रतीक्षेतां रथवर्यो परंतपौ
kṣipraṃ saṃnaddha-kavacau sa-khaḍgau ātta-kārmukau | mām āsthāya pratīkṣetāṃ ratha-varyau paraṃtapau ||
তোমালোক দু’জন ৰথীসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ, শত্রু-সন্তাপক বীৰ। শীঘ্ৰে কবচ বেঁধি, খড়্গ আৰু ধনুক ধৰি, ৰথত আৰোহণ কৰি মোৰ আশ্ৰয় লৈ মোৰ প্ৰতীক্ষা কৰা।
संजय उवाच
The verse highlights disciplined urgency in a martial context: true prowess is not only bravery but prompt preparedness, proper equipment, and coordinated action under a responsible command.
Sañjaya issues a direct instruction to two eminent chariot-warriors: arm themselves immediately (armor, sword, bow), mount the chariot, and remain ready while awaiting his arrival or further direction.