Shloka 20
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṁśayaḥ |
বৈশম্পায়নে ক’লে—“সেই মানুহটোৱেই মোৰ হাতে নিঃসন্দেহে নিহত হ’ব; ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই। হে ৰাজাসকল! কেশী দৈত্যবধকাৰী অনন্ত-পরাক্ৰমী ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণলৈ মই যি পূজা অৰ্পণ কৰিছোঁ, তাক তোমালোকৰ মাজত যিসকলে সহ্য কৰিব নোৱাৰে, সেই সকলো বলৱানৰ মস্তকৰ ওপৰত মই এই পদ স্থাপন কৰিলোঁ। ভালদৰে চিন্তা-ভাবনা কৰিয়েই মই এই কথা কৈছোঁ। যিয়ে উত্তৰ দিব খোজে, সি সন্মুখলৈ আহক। সি মোৰ দ্বাৰা বধযোগ্য; ইয়াত সন্দেহ নাই।”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse conveys the ethical force of a solemn vow: when a grave transgression is perceived, the speaker asserts certainty of punishment, presenting the act of slaying as a determined, duty-aligned consequence rather than a hesitant impulse.
Vaiśampāyana, as narrator, reports a decisive declaration that a particular offender is ‘to be slain’ by the speaker, emphasizing inevitability and removing doubt about the forthcoming retaliation.