Shloka 13
मौसलोत्पत्तिः — The Birth of the Musala and the Sages’ Pronouncement
उदयास्तमने नित्यं पुर्या तस्यां दिवाकर: । व्यदृश्यतासकृत् पुम्भि: कबन्धै: परिवारित:,उस नगरीमें रहनेवाले लोगोंको उदय और अस्तके समय सूर्यदेव प्रतिदिन बारंबार कबन्धोंसे घिरे दिखायी देते थे
udayāstamane nityaṃ puryāṃ tasyāṃ divākaraḥ | vyadṛśyatāsakṛt pumbhiḥ kabandhaiḥ parivāritaḥ ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—সেই নগৰীত নিত্যই সূৰ্যোদয় আৰু সূৰ্যাস্তৰ সময়ত লোকসকলে সূৰ্যদেৱক বাৰে বাৰে দেখিছিল, যেন কাবন্ধ—শিৰোহীন ধড়—দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত। ই আছিল ঘোৰ অশুভ নিমিত্ত; আসন্ন বিনাশ আৰু ব্যৱস্থা-ভংগৰ সংকেত।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When adharma ripens, nature itself seems to mirror the moral disorder through ominous signs; such portents warn that unchecked wrongdoing leads to collective ruin.
Vaiśampāyana describes a fearful omen in a city: at dawn and dusk the Sun appears repeatedly as if ringed by kabandhas (headless trunks), signaling impending catastrophe.