Shloka 316
समभ्यधावंस्त्वरितास्तत्र युद्धम भून्महत् । वे अपने पैने बाणोंद्वारा उसके बहुत-से घुड़सवारोंको मारकर तुरंत ही उसकी ओर भी दौड़े। फिर तो वहाँ बड़ा भारी युद्ध होने लगा
samabhyadhāvaṁs tvaritās tatra yuddhaṁ bhūn mahat |
সঞ্জয় ক’লে—তেওঁলোকে তৎক্ষণাৎ ত্বৰিত গতিতে ধাৱি আহিল, আৰু তাতে তাত মহাযুদ্ধ আৰম্ভ হ’ল। তীক্ষ্ণ বাণে তেওঁলোকে তাৰ বহু অশ্বাৰোহীক সোনকালে নিধন কৰি, তাৰ পাছত সিধাই তাৰ দিশে ধাৱি গ’ল; এইদৰে তাত ভয়ংকৰ আৰু গম্ভীৰ সংঘৰ্ষ বেধি উঠিল।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse functions primarily as battlefield reportage: it highlights how haste, aggression, and tactical archery rapidly escalate a confrontation into a major engagement, underscoring the epic’s recurring theme that war expands through swift retaliatory action and mounting violence.
Sañjaya describes warriors charging quickly; they cut down many of an opponent’s mounted troops with sharp arrows and then rush directly at him, after which the fighting intensifies into a great battle at that spot.