Shloka 303
जवेनाभ्यपतन् हृष्टा घ्नन्तो दौर्योधनं बलम् । दूसरी ओर पराक्रमी अर्जुनने रथसेनापर आक्रमण किया। माद्रीकुमार नकुल-सहदेव और महारथी सात्यकि हर्षमें भरकर दुर्योधनकी सेनाका संहार करते हुए बड़े वेगसे शकुनिपर टूट पड़े
javena abhyapatan hṛṣṭā ghnantaḥ dauryodhanaṃ balam | dvitīyāṃ diśi parākramī arjunaḥ ratha-senām upari ākrāmat | mādrī-kumārau nakula-sahadevau ca mahā-rathī sātyakiś ca harṣeṇa pūritāḥ duryodhanasya senāṃ saṃharantaḥ mahā-javena śakunim upari nipetuḥ |
সঞ্জয় ক’লে—হৰ্ষে উল্লসিত হৈ তেওঁলোকে মহা বেগে ধাৱি গৈ দুর্যোধনৰ সেনাবলক আঘাত কৰি সংহাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। আন ফালে পৰাক্ৰমী অৰ্জুনে ৰথদলসমূহৰ ওপৰত আক্রমণ চলালে। মাদ্ৰীৰ পুত্ৰ নকুল-সহদেৱ আৰু মহাৰথী সাত্যকিও উচ্ছ্বাসে ভৰি দুর্যোধনৰ সৈন্যদল নিধন কৰি কৰি প্ৰচণ্ড বেগে শকুনিৰ ওপৰত ঝাঁপি পৰিল।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethic of targeting decisive nodes—leaders and instigators—rather than merely clashing with anonymous masses. It also reflects kṣatriya-dharma in its stark form: disciplined courage, coordinated assault, and the pursuit of strategic objectives amid the moral gravity of large-scale destruction.
Sañjaya reports that the Pāṇḍava side surges forward: Arjuna attacks the chariot formations, while Nakula, Sahadeva, and Sātyaki—exultant and forceful—cut through Duryodhana’s troops and then rush to engage Śakuni directly.