Shloka 48
“यह महान दिव्यास्त्रसे प्रेरित महाबाण शत्रुके शरीर
kṛtyām atharvāṅgirasīm ivogrāṃ dīptām asahyāṃ yudhi mṛtyunāpi | bruvan kirīṭī tam atipradṛṣṭo hāyaṃ śaro me vijayāvaho 'stu ||
সঞ্জয়ে ক’লে— যেনে অথৰ্বাঙ্গিৰস মন্ত্ৰেৰে উৎপন্ন উগ্ৰ, প্ৰজ্বলিত কৃত্যা ৰণত মৃত্যুৰো বাবে অসহ্য হয়, তেনেকৈয়ে আছিল সেই ঘোৰ বাণ। কিৰীটধাৰী ধনঞ্জয়ে সত্যবলে আশ্ৰয় লৈ—নিজ তপস্যা, গুৰুজন-সেৱা, যজ্ঞপুণ্য আৰু হিতৈষী বন্ধুসমূহৰ উপদেশ মনোযোগে শুনাৰ ধৰ্ম স্মৰি—ক’লে, “মোৰ এই বাণ বিজয় আনক; শত্রুৰ দেহ, হৃদয় আৰু প্ৰাণ নাশ কৰক; পৰাক্ৰমী কৰ্ণক সংহাৰ কৰক।” এই বুলি কৈ তেওঁ সুসন্ধানিত সেই ভয়ংকৰ শৰ কৰ্ণবধৰ বাবে নিক্ষেপ কৰিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the idea that moral and spiritual capital—truthfulness, austerity, honoring teachers and elders, sacrificial duty, and heeding good counsel—can be invoked as a ‘truth-act’ (satyakriyā) that empowers action. In the epic’s ethical frame, victory is not only tactical but also linked to inner discipline and righteous conduct.
Sañjaya narrates that Arjuna, intensely focused, utters a victory-invocation and releases a dreadful, well-aimed arrow meant specifically for Karṇa’s death. The arrow is compared to a fierce Atharvavedic destructive rite—so terrifying that even Death would find it unbearable on the battlefield.