Shloka 20
उवाच तदगौरिति यद् ब्रुवाणो हृष्टो वदे: कर्णसुयोधना भ्याम् । ये राजसूयावभूथे पवित्रा जाता: कचा याज्ञसेन्या दुरात्मन्
uvāca tad agaur iti yad bruvāṇo hṛṣṭo vadeḥ karṇa-suyodhanābhyām | ye rājasūyāvabhūthe pavitrā jātāḥ kacā yājñasenyā durātman ||
সঞ্জয়ে ক’লে—তুমি যেতিয়া ‘এইটো অযোগ্য’ বুলি ক’লা, তেতিয়া হর্ষভাৱে কৰ্ণ আৰু সুয়োধনক সম্বোধন কৰিছিলা। কিন্তু যিসকল ৰাজসূয়ৰ অবভৃথ-স্নানসংশ্লিষ্ট পবিত্ৰ সংস্কাৰে শুদ্ধ, যজ্ঞকর্মে জন্মলাভ কৰা—হে দুষ্টমতি, যাজ্ঞসেনীৰ বিষয়তো তুমি তেওঁলোকক নিন্দা কৰিছা।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse critiques speech that violates propriety (gaurava) and dharma: even in war, exulting in disrespectful words—especially against the ritually honored and against Yājñasenī—signals moral corruption (durātman).
Sañjaya reports a moment where the addressed person speaks with pleased excitement to Karṇa and Suyodhana, calling something ‘improper,’ while simultaneously showing contempt toward figures associated with sacred rites and toward Yājñasenī (Draupadī).