Shloka 47
पुत्रास्तु ते महाराज जग्मु: कर्णरथं प्रति । अगाधे मज्जतां तेषां द्वीप: कर्णोडभवत्तदा,महाराज! इसके बाद आपके पुत्र भागकर कर्णके रथके पास गये। वे संकटके अगाध समुद्रमें डूब रहे थे। उस समय कर्ण ही द्वीपके समान उनका रक्षक हुआ
sañjaya uvāca |
putrās tu te mahārāja jagmuḥ karṇarathaṃ prati |
agādhe majjatāṃ teṣāṃ dvīpaḥ karṇo ’bhavat tadā ||
সঞ্জয়ে ক’লে—মহারাজ, তাৰ পাছত আপোনাৰ পুত্ৰসকল দৌৰি কৰ্ণৰ ৰথৰ ওচৰলৈ গ’ল। তেওঁলোক বিপদৰ অগাধ সাগৰত ডুবি আছিল; সেই সময়ত কৰ্ণ তেওঁলোকৰ বাবে দ্বীপৰ দৰে আশ্ৰয় আৰু ৰক্ষক হৈ উঠিল।
संजय उवाच
Educational Q&A
In extreme peril, people instinctively seek a capable protector; the verse highlights the ethical weight of leadership—strength and steadiness can become a ‘dvīpa’ (island-refuge) for those overwhelmed by fear and disorder.
During the battle, Dhṛtarāṣṭra’s sons are in severe संकट (distress) and rush to Karṇa’s chariot for safety and support; Sañjaya describes Karṇa as their refuge, using the metaphor of an island for drowning persons.