Shloka 69
Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
भग्नाक्षकूबरान् कांश्रचिदू भग्नचक्रांश्व भारत । विपताकध्वजांश्वान्याज्छिन्नेषादण्डबन्धुरान्,भरतनन्दन! कितने ही रथोंके धुरे और कूबर टूट गये थे, पहिये टूक-टूक हो गये थे, पताका और ध्वज खण्डित हो गये थे तथा ईषादण्ड और बन्धुरोंके टुकड़े-टुकड़े हो गये थे
sañjaya uvāca | bhagnākṣakūbarān kāṃścid u bhagnacakrāṃś ca bhārata | vipaṭākadhvajāṃś cānyān chinnēṣādaṇḍabandhurān, bharatanandana ||
সঞ্জয়ে ক’লে—হে ভাৰত! কিছুমান ৰথৰ অক্ষ আৰু কূবৰ ভাঙি গৈছিল, কিছুমানৰ চকা চূৰ্ণ-বিচূৰ্ণ হৈছিল। আৰু কিছুমানৰ, হে ভৰতনন্দন, পতাকা আৰু ধ্বজ ছিঁড়ি পৰিছিল, আৰু ঈষাদণ্ড আৰু বন্ধুৰ কাটি টুকুৰা টুকুৰা হৈছিল।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the fragility of worldly power and martial display: even the finest war-machines—symbols of status and strength—are quickly reduced to wreckage. It implicitly points to impermanence and the limits of pride amid the inexorable violence of war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra the battlefield scene in Karṇa Parva: numerous chariots have been disabled—axles and yokes broken, wheels shattered, banners and standards torn, and key structural poles and bindings severed—indicating intense fighting and heavy losses.