Shloka 36
Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
ततः प्रहस्याधिरथि: शरजालानि मारिष | प्रेषयामास समरे शतशो5थ सहस्रश:,मान्यवर! तत्पश्चात् सूतपुत्रने बड़े जोरसे हँसकर पुन: समरांगणमें बाणोंके जाल बिछा दिये। उसने सैकड़ों और हजारों बाण चलाये
tataḥ prahasyādhirathiḥ śarajālāni māriṣa | preṣayāmāsa samare śataśo ’tha sahasraśaḥ ||
তেতিয়া অধিৰথিপুত্ৰ কৰ্ণ জোৰে হাঁহি উঠি ৰণক্ষেত্ৰত শৰজাল নিক্ষেপ কৰিবলৈ ধৰিলে। সি শত শত, আনকি সহস্ৰ সহস্ৰ বাণ একেৰাহে বৰষুণৰ দৰে নিক্ষেপ কৰিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how martial skill and exhilaration can amplify violence in war; it invites reflection on the ethical gravity of battle even when actions align with kṣatriya duty.
Sañjaya reports that Karṇa (called Adhirathi) laughs and unleashes dense volleys—‘nets’ of arrows—firing in the hundreds and thousands, intensifying the combat.