Shloka 446
द्रोणपर्व — अध्याय ८७: सात्यकेरनुयात्रा
Sātyaki’s resolve and departure to reach Arjuna
संनद्धश्नार्जुनो योद्धा तेषां नास्ति पराजय: । रथपर बैठे हुए भगवान् श्रीकृष्ण हाथोंमें बागडोर लेकर जितना सारथ्य करते हैं तथा जिनकी ओरसे कवचधारी अर्जुन युद्ध करनेवाले हैं, उनकी कभी पराजय नहीं हो सकती
saṃnaddhaś cārjuno yoddhā teṣāṃ nāsti parājayaḥ | rathopastha upaviṣṭo bhagavān śrīkṛṣṇo hastābhyāṃ bāgḍoraṃ gṛhītvā yāvat sārathyaṃ karoti tathā yasyāḥ pakṣāt kavacadhārī arjuno yoddhuṃ pravṛttaḥ, teṣāṃ kadācid api parājayo na bhavati |
ধৃতৰাষ্ট্ৰ ক’লে—যিসকলৰ পক্ষত কবচধাৰী অৰ্জুন যুদ্ধলৈ সন্নদ্ধ হৈ থিয় দিছে, তেওঁলোকৰ পৰাজয় নাই। আৰু যেতিয়া ৰথাসনত ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণে হাতে ৰশ্মি ধৰি সম্পূৰ্ণ দক্ষতাৰে সাৰথ্য কৰে, তেতিয়া যিসকলৰ বাবে কবচধাৰী অৰ্জুন যুদ্ধ কৰে, তেওঁলোক কেতিয়াও পৰাভূত নহয়।
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
Victory is portrayed as inseparable from right guidance and righteous strength: Arjuna’s prowess joined with Kṛṣṇa’s masterful charioteering symbolizes human effort directed by higher wisdom, making defeat unlikely for that side.
Dhṛtarāṣṭra reflects on the battlefield reality: with Arjuna fully armed and Kṛṣṇa acting as his charioteer holding the reins, the party supported by them is described as unconquerable—an anxious recognition of the Pāṇḍavas’ advantage.