Saumadatti-vadha and Bhīma–Alambusa-saṃyoga (सौमदत्तिवधः तथा भीमालम्बुससंयोगः)
तथा भवेनानुमतौ महासुरनिघातिना । इन्द्राविष्णू यथा प्रीती जम्भस्य वधकाड्क्षिणौ,जैसे पूर्वकालमें जम्भासुरके वधकी इच्छा रखनेवाले इन्द्र और विष्णु महासुरविनाशक भगवान् शंकरकी अनुमति पाकर प्रसन्नतापूर्वक लौटे थे, उसी प्रकार श्रीकृष्ण और अर्जुन भी आनन्दित होकर अपने शिविरमें आये
tathā bhavenānumatau mahāsuranighātinā | indrāviṣṇū yathā prītī jambhasya vadhakāṅkṣiṇau ||
যেনেকৈ পূৰ্বকালত জম্ভাসুৰ-বধৰ আকাঙ্ক্ষী ইন্দ্ৰ আৰু বিষ্ণু মহাসুৰ-নিঘাতী ভগৱান শংকৰৰ অনুমতি পাই আনন্দে উভতি গৈছিল, তেনেকৈ শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু অৰ্জুনো প্ৰীতচিত্তে নিজৰ শিবিৰলৈ আহিল।
संजय उवाच
The verse highlights the ideal of seeking rightful approval and higher guidance before decisive, violent action: even powerful agents (gods or heroes) act with restraint and legitimacy when aligned with a superior moral-spiritual authority (Śiva), suggesting that force should be exercised under dharmic sanction rather than mere impulse.
Sañjaya compares two scenes: (1) Indra and Viṣṇu, after obtaining Śiva’s consent to slay the demon Jambha, return joyfully; (2) similarly, Kṛṣṇa and Arjuna, having received Śiva’s favor/assent in their own context, come back delighted to their camp.