Shloka 2
Saumadatti-vadha and Bhīma–Alambusa-saṃyoga (सौमदत्तिवधः तथा भीमालम्बुससंयोगः)
संजय कहते हैं--राजन्! तदनन्तर कुन्तीकुमार अर्जुनने प्रसन्नचित्त हो हाथ जोड़कर समस्त तेजोंके भण्डार भगवान् वृषभध्वजका हर्षोत्फुल्ल नेत्रोंसे दर्शन किया ।। त॑ चोपहारं सुकृतं नैशं नैत्यकमात्मना । ददर्श तयम्बका भ्याशे वासुदेवनिवेदितम्
sañjaya uvāca—rājan! tadanantaraṁ kuntīkumāro 'rjunaḥ prasannacitto hastāñjaliṁ kṛtvā samastatejāṁsi bhāṇḍāraṁ bhagavantaṁ vṛṣabhadhvajaṁ harṣotphullanetrābhyāṁ dadarśa. taṁ copahāraṁ sukṛtaṁ naiśaṁ naityakaṁ ātmanā dadarśa tryambakābhyāśe vāsudevaniveditam.
সঞ্জয়ে ক’লে—হে ৰাজন! তাৰ পাছত কুন্তীপুত্ৰ অৰ্জুন প্ৰসন্নচিত্তে কৰজোড়ে, হর্ষে উজ্জ্বল নয়নে, সমগ্ৰ তেজৰ নিধি বৃষভধ্বজ প্ৰভুক দৰ্শন কৰিলে। আৰু ত্ৰ্যম্বক (শিৱ)ৰ ওচৰত বাসুদেৱে নিবেদন কৰা, সুসজ্জিত ৰাত্ৰিকালীন মঙ্গল নৈত্যিক উপহাৰটোও তেওঁ দেখিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic humility and devotion: even in a war setting, the hero approaches the divine with inner calm and reverence, and proper ritual offering (upahāra) is portrayed as a disciplined, ethical act that aligns human effort with higher order.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna, joyful and composed, beholds Śiva (Vṛṣabhadhvaja/Tryambaka). Alongside this vision, an offering—described as properly prepared and part of a regular/nightly observance—is seen as having been presented by Vāsudeva (Kṛṣṇa) near Śiva.