Shloka 11
Droṇa-parva Adhyāya 60: Arjuna’s return, auspicious omens, and mission delegation
जिस-जिस ब्राह्मणने जहाँ-जहाँ अपने मनको प्रिय लगनेवाली जिस-जिस वस्तुको पाना चाहा, जितेन्द्रिय राजाने वहीं-वहीं प्रसन्नतापूर्वक वह वस्तु उसे तत्काल समर्पित की |। नादेयं ब्राह्मणस्यासीद् यस्य यत्स्यात् प्रियं धनम् । सोडपि विप्रप्रसादेन ब्रह्मलोक॑ गतो नूप:,उनके पास जो भी प्रिय धन था, वह ब्राह्मणके लिये अदेय नहीं था। राजा भगीरथ ब्राह्मणोंकी कृपासे ब्रह्मलोकको प्राप्त हुए
nārada uvāca |
na adeyaṃ brāhmaṇasyāsīd yasya yat syāt priyaṃ dhanam |
so 'pi vipra-prasādena brahmalokaṃ gato nṛpaḥ ||
নাৰদে ক’লে—যি যি ব্ৰাহ্মণে য’তে য’তে নিজৰ মনলৈ প্ৰিয় হোৱা যি যি বস্তু বা ধন কামনা কৰি বিচাৰিলে, জিতেন্দ্ৰিয় ৰজা ভাগীৰথে আনন্দচিত্তে সেই সেই বস্তু তৎক্ষণাৎ তেওঁক অৰ্পণ কৰিছিল। তেওঁৰ ওচৰত এনে কোনো প্ৰিয় ধন নাছিল যি ব্ৰাহ্মণৰ বাবে ‘অদেয়’ আছিল। ব্ৰাহ্মণসকলৰ কৃপা আৰু প্ৰসন্নতাৰে সেই ৰজাই ব্ৰহ্মলোক লাভ কৰিলে—ই দেখুৱায় যে সংযমযুক্ত দান আৰু যোগ্যজনৰ সন্মানেই সৰ্বোচ্চ আধ্যাত্মিক ফল আনে।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that steadfast generosity—especially toward worthy recipients like brahmins—combined with self-restraint, becomes a powerful form of dharma. Nothing ‘dear’ should become an excuse for refusal when righteousness calls; such giving earns spiritual merit and elevated destiny (Brahmaloka).
Narada describes a king (identified in the accompanying prose as Bhagiratha) who immediately grants whatever desired object or wealth brahmins ask for. The statement culminates in the result: through the brahmins’ pleased blessing (vipra-prasāda), the king attains Brahmaloka.