सैन्धवविक्रमवर्णनम् / Description of Jayadratha’s Martial Display
अभ्यद्रवन् परीप्सन्तो व्यूढानीका: प्रहारिण: । संजयने कहा--राजन! युधिष्ठिर, भीमसेन, शिखण्डी, सात्यकि, नकुल-सहदेव, धष्टद्युम्न, विराट, द्रपद, केकय-राजकुमार, रोषमें भरा हुआ धृष्टकेतु तथा मत्स्यदेशीय योद्धा --ये सब-के-सब युद्धस्थलमें आगे बढ़े। अभिमन्युके ताऊ, चाचा तथा मामागण अपनी सेनाको व्यूहद्वारा संगठित करके प्रहार करनेके लिये उद्यत हो अभिमन्युकी रक्षाके लिये उसीके बनाये हुए मार्गसे व्यूहमें जानेके उद्देश्यसे एक साथ दौड़ पड़े
sañjaya uvāca | abhyadravan parīpsanto vyūḍhānīkāḥ prahāriṇaḥ |
সঞ্জয়ে ক’লে—ৰাজন! লক্ষ্য সিদ্ধ কৰিবলৈ উদ্গ্ৰীৱ, ব্যূহবদ্ধ আৰু প্ৰহাৰৰ বাবে সাজু যোদ্ধাসকল আগলৈ ঝাঁপি পৰিল। পাণ্ডৱ নেতাসকল মিত্ৰসকলৰ সৈতে ৰণভূমিত দ্ৰুতগতিত আগুৱাই গ’ল; অভিমন্যুৱে খুলি দিয়া সেই একে পথেদিয়েই শত্ৰু-ব্যূহত প্ৰৱেশ কৰি তাক ৰক্ষা কৰাৰ ধৰ্ম আৰু যুদ্ধসখত্বৰ তৎক্ষণাৎ নীতিয়ে তেওঁলোকক ব্যূহৰ ওপৰত ধাৱিত কৰিলে।
संजय उवाच
In a dharmic war context, the verse highlights kṣatriya resolve and collective responsibility: warriors act decisively, organizing themselves and moving together to protect a comrade and pursue a just objective, showing that courage and disciplined strategy must accompany loyalty and duty.
Sañjaya reports that the warriors, with their troops arranged in formation, rush forward to strike. In the surrounding narrative, the Pāṇḍavas and allies advance in anger and urgency, aiming to enter the enemy’s vyūha by the route Abhimanyu created, in order to support and safeguard him.